راه نجات صفحه 102

سپس فرمود: پس شما باید [در بندگی و اطاعت خدا و رعایت تقوا] بکوشید. منتظر قیام امام خود باشید.(1)

(نمونه، إنّ لنا دوله یجیی الله)

آزار به محمّد و آل محمّد(علیهم السلام)

قال الله سبحانه: «إِنَّ الَّذِینَ یُؤْذُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِی الدُّنْیا وَ الْآخِرَهِ وَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً مُهِیناً» و قال سبحانه: «وَ الَّذِینَ یُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِینَ وَ الْمُؤْمِناتِ بِغَیْرِ مَا اکْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبِیناً»(2)

مؤلف گوید: دو آیه فوق را اگر کنار سخن رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) که فرمود: «فاطمه بضعه منّی من آذاها فقد آذانی و من آذانی فقدآذی الله»(3)

و سخنان فراوان دیگری که به این معنا رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) درباره امیرالمؤمنین و ائمه بعد از آن حضرت بیان نمودند بگذاریم، نتیجه می شود که غاصبین خلافت در دنیا و آخرت مورد لعنت خداوند هستند، و خداوند برای آنان عذاب خوارکننده ای را آماده کرده است، چرا که آنان غیر از آزارهای فراوانی که در حقّ خاندان نبوّت روا داشتند، «احْتَمَلُوا بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبِیناً» یعنی آنان به ناحق و با افترا و تهمت و گناه آشکار، خلافت را حق خود دانستند، و خاندان نبوّت را از حق مسلّمی که پیامبرخدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) برای آنان قرار داده بود، محروم نمودند ... بس کن که سخن به درازا می کشد.

مرحوم علامه حلّی در کتاب قواعد گوید: ادب ائمه اهل البیت(علیهم السلام) و شیعیان آنان، لعن و دشنام به غاصبین خلافت نیست، چنان که امیرالمؤمنین(علیه السلام) در جنگ صفین هنگامی که شنید دو نفر از اصحاب او مانند حُجربن عدّی و عَمروبن حَمِق به اهل شام لعنت می کنند و از آنان برائت و بیزاری می جویند، آنان را خواست و فرمود: از این عمل خودداری کنید.

آنان گفتند: یا امیرالمؤمنین! مگر ما بر حق نیستیم؟ فرمود: آری. گفتند: مگر آنان بر باطل نیستند؟ فرمود: ٱری، گفتند: پس برای چه شما ما را دشنام به آنان منع می کنید؟ فرمود: خوش ندارم شما اهل لعنت و دشنام و بیزاری [علنی] از آنان باشید، لکن اگر اعمال ناپسند و روش نادرست شان را مطرح کنید، بهتر و مؤثرتر خواهد بود، و اگر به جای لعنت و دشنام و برائت، بگوئید: «الّلهمّ احقن دماءنا و

1- - کتاب الغیبه للنعمانی، ص200.
2- - احزاب /58-57.
3- - المجموع، ج20/244.