راه نجات صفحه 107

بر موقف شریفی از مواقف قیامت قرار می گیرد، و سپس از مرکب خود پایین می آید، و پیراهن حسین خود را که آمیخته به خون است به دست می گیرد و می گوید:

«خدایا این پیراهن فرزند من است و تو می دانی این مردم با او چه کردند؟» پس از ناحیه خداوند به او ندا می رسد: «خشنودی تو را می خواهیم» فاطمه(علیهاالسلام) می گوید: خدایا انتقام مرا از قاتل او بگیر، و خداوند متعال دستور می دهد تا قطعه ای از آتش جهنّم خارج شود و قاتلین حسین(علیه السلام) را بگیرد، و به دوزخ ببرد تا به انواع عذاب ها معذّب شوند.

و سپس حضرت فاطمه(علیهاالسلام) بر مرکب خود سوار شود، و ملائکه او را تشییع می کنند، و ذریّه و دوستان او در طرف راست و چپ او قرار دارند وارد بهشت می شوند.(1)

(نمونه، غضّوا ابصارکم)

صاحب کتاب تأویل الآیات گوید: ابوجعفرمحمدبن بابویه(معروف به صدوق) در تفسیر آیه «...الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی أَذْهَبَ عَنَّا الْحَزَنَ إِنَّ رَبَّنا لَغَفُورٌ شَکُورٌ * الَّذِی أَحَلَّنا دارَ الْمُقامَهِ مِنْ فَضْلِهِ لا یَمَسُّنا فِیها نَصَبٌ وَ لا یَمَسُّنا فِیها لُغُوبٌ»(2)

با سند خود از ابوذر نقل نموده که گوید: من سلمان و بلال را دیدم که نزد رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) آمدند و سلمان خود را بر روی قدم های آن حضرت انداخت، و قدم های او را بوسید، و رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) او را از این کار منع نمود و فرمود: ای سلمان کاری که عجم ها در مقابل پادشاهان انجام می دهند، در مقابل من انجام مده، همانا من بنده ای از بندگان خدا هستم و مانند بنده ها غذا می خورم و مانند آنان می نشینم. سلمان گفت: یا رسول الله شما را به خدا فضائل فاطمه(علیهاالسلام) را در قیامت برای من بیان کنید؟ ابوذر می گوید: پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلّم) با شنیدن این سؤال شاد و خندان شد و فرمود: به خدا سوگند فاطمه(علیهاالسلام) زنی است که در عرصه قیامت بر ناقه ای سوار می شود، که سر آن «خشیهالله» است و چشمان آن از «نورالله» است، و پاهای آن از «جلال الله» است و گردن آ ن از «بهاءالله»و سنام آن از «رضوان الله» است و دُم آن از «قدس الله» است، و قوائم آن از «مجدالله» است و چون راه می رود تسبیح خدا را می گوید، و چون می خوابد تقدیس خدا را می کند، و هودجی از نور بر او قرار دارد، و در آن هودج جاریه انسیه حوریّه عزیزه ای مانند حضرت زهرا(علیهاالسلام) قرار دارد که خلقت او از سه چیز به وجود آمده است، اوّل آن از مشک اذفر و و سط آن از عنبر اشهب، و آخر آن از زعفران احمر است، و با آب حَیَوان عجین