راه نجات صفحه 113

خداوند شفاعت من را می پذیرد، و به خدا سوگند در آن روز من از کسی که به ذریّه من آزار نموده باشد، شفاعت نخواهم نمود.(1)

(نمونه، آذی ذریّتی)

و فرمود: هر کس به تار موئی از من آزار کند، به من آزار نموده و هر کس به من آزار کند، به خدای عزّوجلّ آزار نموده است، و کسی که به خدا آزار نماید، خداوند به اندازه ظرفیت آسمان و زمین او را لعنت می کند. و فرمود: هر کس بخواهد به من توسل پیدا کند، و من در قیامت برای او شفاعت کنم، باید به اهل بیت من صله و احسان نماید، و آنان را مسرور کند.

و فرمود: کسی که به یکی از اهل بیت من در دنیا به اندازه قیراطی احسان کند، من در قیامت به اندازه قنطاری به او پاداش خواهم داد.(2) (نمونه، آذی ذریّتی – من أذی شعره منّی)

آزار به شیعیان محمّد و آل محمّد(صلی الله علیه و آله و سلّم)

شیعه در لسان معصومین(علیهم السلام) مقام بلندی دارد تا جایی که بعد از آن بزرگواران مقامی بالاتر از مقام شیعه نیست بلکه آنان شیعه را از خود دانسته اند و بقیه مردم را مساوی با مگس و پشه قرار داده اند و از این تشبیه به دست می کند که شیعه در این روایات به معنای خاصّ خود نیست، و شامل گنهکاران از آنان نیز می شود و معنای خاصّ آن مخصوص افراد با تقوا و متعبّد و مقیّد به رعایت همه واجبات و محرمات می باشد، مانند سلمان و ابوذر و مقداد و عمّار و برخی از اصحاب امیرالمؤمنین و ائمه دیگر(علیهم السلام).

مرحوم صدوق در کتاب معانی الأخبار با سند خود از معمربن خیثم از محمدبن علی بن علی(علیهمالسلام) نقل نموده که فرمود: ما عرب هستیم و شیعیان ما از ما هستند و بقیه مردم : هَمَج و هَبَج هستند، معمّر گوید: گفتم: هَمَج جسیت؟ فرمود: هَمَج ذباب یعنی مگس است. گفتم: هَبَج چیست؟ فرمود: بَق [یعنی پشه] است.(3) (نمونه، و شیعتنا منّا)

و در روایت دیگری آمده که حضرت عسکری(علیه السلام) می فرماید: رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) فرمود: «فإنّ موالینا و شیعتنا منّا و کلنّا کالجسد الواحد ...» .(4)

(نمونه، و شیعتنا منّا)

1- - امالی صدوق، ص370 ح462/3 – بحار ج96/ص218ح4.
2- - روضه الواعظین،ص273.
3- - معانی الأخبار، ص404ح2.
4- - وسائل الشیعه، ج9/229ح11904/6.