راه نجات صفحه 50

و در صحیحه ابوبصیر و زراره و محمدبن مسلم آمده که همه آنان از امام باقر(علیه السلام) نقل کرده اند که فرمود: علی بن ابیطالب امیرالمؤمنین(علیه السلام) فرمود: هلک الناس فی بطونهم و فروجهم، لأنّهم لم یؤدّوا إلینا حقنا، ألا و إنّ شیعتنا من ذلک و آبائهم فی حلٍّ. (1)

و در روایت داوود بن کثیر رقّی از امام صادق(علیه السلام) نقل شده که فرمود: «إنّ الناس یعیشون فی فضل مظلمتنا، ألا إنّا أحللنا شیعتنا من ذلک.(2)

مؤلف گوید: آنچه ذکر شد مختصری از عنایات ائمه اهل البیت(علیهم السلام) به شیعیان خود می باشد و اگر در این موضوع بررسی کامل بشود مجلّداتی را احاطه خواهد نمود که ما در مقام آن نیستیم و تنها از امام زمان(عجّل الله فرجه الشریف و صلوات علیه السلام و علی آبائه) عنایاتی در طول زمان غیبت انجام گرفته که آن نیز مجلّداتی را اشغال خواهد نمود و ما به برخی از آن ها اشاره می کنیم.

1- امام زمان(علیه السلام) ضمن توقیع و نامه ای که برای شیخ مفید(رضوان الله تعالی علیه) مرقوم فرمود چنین آمده است ... إنّا غیر مهملین لمراعاتکم و لا ناسین لذکرکم و لولا ذلک لنزل بکم اللأواء و اصطلمکم الأعداء، فاتّقوا الله جلّ جلاله و ظاهِرونا ... .(3)

یعنی ما از مراعات شما کوتاهی نمی کنیم، یاد شما را فراموش نمی کنیم و اگر جز این می بود رخدادهای سختی بر شما وارد می شد، و دشمنان، شما را از بین می بردند، پس شما از خدا بترسید، و از ما حمایت کنید ... .

2- امام زمان(علیه السلام) در ملاقات های خود با شیعیان، بالأخصّ علمای مخلص و ربّانی مانند شیخ مفید، و سید بحرالعلوم و سیدبن طاووس و سیدابوالحسن اصفهانی و مقدس اردبیلی و دیگران از علما و افراد صالح دیگر تاکنون عنایات فراوانی داشته که بیان آن ها نیاز به چندین جلد کتاب قطور دارد، و ما در کتاب «دوله المهدی» چهل مورد از آن ها را بیان نمودیم که برای دوستان آن حضرت بسیار آموزنده و موجب مسرّت و امیدبخش خواهد بود، و از قصّه انار که در بحرین اتفاق افتاد ظاهر می شود که آن حضرت به طور کامل بر وضع شیعیان خود اشراف دارد و از آنان حمایت می فرماید، و این قصّه در بحارالأنوار جلد53 صفحه 178، وجلد 87 ص و در مستدرک سفینه البحار جلد 4 حدیث 1422 ذکر شده است.

1- - همان، ص352.
2- - وسائل ، ابواب انفال، باب 4ح1و7و6.
3- - تهذیب الاحکام طوسی، ص38.