راه نجات صفحه 84

می برد ... تا این که فرمود: و هر بنده ای در قیامت گریان محشور می شود، جز کسانی که در دنیا بر جدّم حسین(علیه السلام) گریه کرده اند، و اینان با چشم روشن و شادی و بشارت وارد محشر می شوند، و اهل محشر در ترس و وحشت می باشند، و گریه کنان بر جدّم حسین(علیه السلام) در قیامت در امان خواهند بود، و چون مخلوق خدا در قیامت بر خداوند عرضه می شوند، و گریه کنندگان جدّم در زیر عرش با حسین(علیه السلام) سخن می گویند، و از سختی حساب قیامت نمی ترسند، و به آنان گفته می شود: «داخل بهشت شوید، و آنان از رفتن به بهشت خودداری می کنند، و مجالست و سخن گفتن با حسین(علیه السلام) را انتخاب مینمایند، در حالی که حورالعین بهشتی و ولدان مخلّدین برای آنان پیام می دهند و می گویند: ما مشتاق ملاقات شما هستیم، و آنان به آنها توجّه نمی کنند، چرا که مجالست با امام حسین(علیه السلام) برای آنان شیرین تر می باشد... .(1) (نمونه، إنّ السماء بکت علی الحسین)

خواندن شعر در مصائب امام حسین(علیه السلام)

در کتاب کامل الزیارات از ابوهارون مکفوف نقل شده که گوید: امام صادق(علیه السلام) به من فرمود: «ای اباهارون برای من در مصائب امام حسین(علیه السلام) اشعاری را بخوان» پس من اشعاری را خواندم و آن حضرت گریه کرد و فرمود: «همان گونه که بین خود با رقّت و سوز می خوانید بخوان» پس من گفتم:

أمرر علی جَدَثِ الحسین - فقل لأعظمه الزکیّه

و آن حضرت گریه کرد و فرمود: «بیشتر بخوان» و من قصیده دیگری را خواندم و آن حضرت گریه کرد و من صدای گریه زن ها را از پشت پرده شنیدم و چون فارغ شدم به من فرمود: ای اباهارون هر کس در مصائب امام حسین(علیه السلام) شعری بخواند و گریه کند و ده نفر را بگریاند بهشت برای او نوشته می شود، و کسی که شعری بخواند و گریه کند و دیگری را بگریاند برای آن دو بهشت نوشته می شود، و هر کسی که نام امام حسین(علیه السلام) نزد او برده شود و به اندازه بال مگسی گریه کند پاداش او بر خدا خواهد بود، و خداوند به کمتر از بهشت برای او راضی نمی شود.(2) (نمونه، أنشدنی فی الحسین)