رهبران بزرگ صفحه 15

از این بیان چنین نتیجه می‌گیریم که حتماً هدف آفرینش چیزی بوده که به ما مخلوقات بازگشت می‌کند و به عبارت ساده‌تر منظور از آفرینش، همان تکامل وجود ماست.

یک ایراد ساده

در اینجا ممکن است بعضی ایراد بگیرند که چه مانعی داشت که از اول همه چیز به طور کامل آفریده می‌شد تا بساط قانون تکامل که نشانه نقصان نسبی موجودات جهان است- به کلی برچیده شود؟ خلاصه اینکه: چرا ما از اول ناقص آفریده شدیم که حالا محتاج به تکمیل باشیم؟!

اینان که چنین ایراد می‌گیرند اصولًا از این نکته غافل‌اند که یک سلسله از کمالات و افتخارات، جنبه اکتسابی دارد و ما باید با اعمال خود آن را به دست آوریم. یعنی اگر از روی اراده و اختیار خود آنها را انجام ندهیم به آن کمال نمی‌رسیم.

هرگز کمالات ذاتی و فطری که بدون دخالت اراده و اختیار ما به وجود آمده- نمی‌تواند جای کمالات اکتسابی را بگیرد.

به مثالی توجه فرمایید: یکی از صفات عالی و ممتاز انسان، روح همدردی و کمک به افراد ناتوان و دردمند اجتماع است. اگر ما از روی اختیار و با آزادی کامل به آنها کمک کنیم، در واقع دو کار انجام داده‌ایم:

الف) آنها را از پریشانی نجات داده‌ایم.

ب) روح نوع دوستی را در وجود خود پرورش داده و با تکرار این