رهبران بزرگ صفحه 191

عمدی- را منافی مقام نبوت نمی‌دانند!

گروهی دیگر نیز که معتقدند ارتکاب گناهان کبیره، مضّر مقام نبوت است و باید پیامبر از این نوع گناهانمعصوم و مصون باشد، عقیده دارند که ارتکاب گناهان صغیره،(1) به شرط اینکه نشانه پستی و خفت و خواری (2) انجام دهنده آن نباشد، منافی مقام نبوت نیست.

2- آیا باید پیامبر از تمام گناهان عمدی و سهوی، معصوم باشد؟ یا تنها مصونیت از گناهان عمدی کافی است؟

بعضی معتقدند که: ارلتکاب گناهان سهوی، مانع احراز مقام نبوت نیست.(3)

3- آیا باید مصونیت از گناه، از آغاز تا پایان عمر باشد؟ یا بعد از مبعوث شدن به مقام نبوت؟(4)

در این قسمت نیز از نظر زمان صدور گناه، اختلافاتی وجود دارد.

تنها گروهی که معتقد به لزوم عصمت پیامبران- از نظر نوع، کیفیت، زمان، عمدی، سهوی، صغیره و یا کبیره- است، شیعه امامیّه می‌باشد 1

[دلائل عصمت

اشاره

1- این گروه، فرقه معزله می‌باشند

2- به عنوان مثال: گناهی را که نشانه پستی و موجب خفت می‌دانند، سرقت اشیاء بسیار ناچیز و کوچک( یک لقمه نان) می‌باشد

3- ... و اشاعره تجویز نکنند تعمّد صغائر و کبائر را و تجویز کنند صغیره را سهواً.( اسرار الحکم، ص 403)

4- بسیاری از اهل سنت، عصمت را مخصوص بعد از بعت می‌دانند