رهبران بزرگ صفحه 200

نتیجه اینکه: اگر کسی بخواهد در برابر گناه دروغ معصوم باشد، باید از بیشتر و بلکه تمام گناهان، مصونیت داشته باشد، زیرا مفاسد و گناهان با یکدیگر رابطه نزدیک و پیوند نا گسستنی دارند.

2- به فرض اینکه عقلًا تفکیک دروغ از سایر گناهان ممکن باشد، برای افکار عمومی، هضم این مطلب بسیار مشکل است. چگونه توده مردم می‌توانند باور کنند که کسی به هزار گونه ظلم، احجاف و خلافکاری آلوده باشد، اما اگر دنیا را به او بدهند که یک دروغ بگوید، حاضر نشود؟! قبول چنین مطلبی بسیار دشوار است.

به همین دلیل، هنگامی که می‌خواهند روحیه کسی را تشخیص دهند، چند عمل خوب و بد او را معرف وضع عمومی روحیه او قرار می‌دهند و اگر گاهی در میان افراد آلوده، گناهکار و فاسد، افرادی پیدا شوند که از بعضی جهات اخلاقی، امتیازاتی داشته باشند، اعجاب و شگفتی از آنها یاد می‌شود. حال این طرز قضاوت درست است یا نه، مظلب دیگری است، ولی منظور ما این است که چنین تفکیکی را- به فرض اینکه عقلًا امکان‌پذیر باشد- افکار توده مردم آن را نمی‌پذیرد و در نتیجه، جلب اطمینان و اعتماد آنهااز این راه میسر نیست، زیرا یک عمل خلاف و زننده از یک رهبر- آن هم یک رهبر روحانی و معنوی- برای بد بین ساختن آنها کافی است.

نتیجه اینکه: برای جلب اعتماد عمومی صد در صد نسبت به پیامبران، راهی جز معصوم بودن آنها در برابر تمام گناهان نیست و خدایی که آنها را برای این منصب بزرگ برگزیده، این موهبت را نیز به آنها داده است.