رهبران بزرگ صفحه 208

پاسخ

نه تنها این ایراد متوجه اصل مسئله لزوم عصمت پیامبران نیست، بلکه متوجه مسئله فضیلت بودن عصمت است. کسانی که چنین ایرادی را کرده‌اند، به درستی معنی عصمت و مصونیت پیامبران را از خطا، درک ننموده‌اند. آنها چنین پنداشته‌اند که: مصونیت پیامبران از گناه و خطا و مانند مصونیت در برابر مالاریا، حصبه، وبا و مانند آن است که با تزریق واکسن‌های مخصوص، چنین حالی در آنها پیدا می‌شود و چه بخواهند و چه نخواهند این حالت در وجود آنها هست.

اشتباه آنها در همین نکته است که آنها عصمت را یک نوع مصونیت غیر ارادی و غیر اختیاری پنداشته‌اند، در حالی که دقیقاً مطلب به عکس آن است، زیرا از بحث‌هایی که درباره چگوهنگی عصمت شد، این حقیقت روشن می‌گردد.

توضیح اینکه: بر خلاف آنچه ایراد کنندگاه تصور کرده‌اند، عصمت پیامبران و پیشوایان بزرگ دین، یک حالت کاملًا ارادی و اختیاری است که سر چشمه آن عقل، علم و ایمان آنهاست.

برای روشن شدن این حقیقت لازم است مثال‌های گذشته را یاد آور شویم.

گفتیم: هرگز یک پزشک حاضر نیست آبی را که مملو از انواع میکرب‌ها می‌باشد، بنوشد، زیرا عادتاً محال است به چنین کاریتتن در دهد؛ در حالی که یک انسان بی اطلاع ممکن است جرعه‌هایی از آن را بنوشد!

امکان ندارد یک شخصیّت معروف، برجسته و محترم اجتماع، به