رهبران بزرگ صفحه 218

بنابراین جای تعجب نیست که افعالی که برای دیگران مباح یا مستحب شمرده می‌شود، برای آنها گناه نامیده شود!

به عبارت ساده‌تر: گناه بر دو قسم است.

1- گناه مطلق

که ز هر کس سر زند گناه، عصیان و سرکشی است و در خور مجازات؛ اعم از مجازات‌های این جهان و یا آن جهان. (اگر چه ممکن است درجه این مجازات به اختلاف مرتکبین آن، متفاوت باشد، یعنی درباره بعضی خفیف‌تر و درباره برخی شدیدتر و در مورد گروهی دیگر، اشدّ مجازات تعیین شود.)

باید به طور کلی پیشوایان بزرگ دین (پیامبران و امامان) از تمام این گناهان مصونیت داشته باشند.

2- گناهان نسبن

یعنی کارهایی که از نظر قانون الهی مجاز است، اما در عین حال، انجام آنها متناسب اب مقام بعضی نیست ز ازاین رو نام گناه بر آن گذارده میشود؛ اگر چه ممکن است از دیگری گناه حساب نشود و بلکه حسنه‌ای هم محسوب گردد. (مانند، مثال‌هایی که در گذشته بیان شد)

بدیهی است این نوع گناه، در حقیقت گناه نیست، زیرا گناه واقعی همان سرپیچی، تمرّد و تخلف از قانون است و همان طور که گفته شد:

انجام این نوع از کارها، مستلزم هیچ گونه سرپیچی و تخلف از فرمان خدا نیست، بلکه اموری است که انجام آن که انجام آن ازنظر قانونی جایز است، ولی با موقعیت و شخصیّت افراد ممتاز و برجسته تناسب