- اشاره 1
- مقدمه 3
- ابن تیمیه، از دیدگاه علمای اهل سنت 10
- ابن تیمیه از دیدگاه وهابیت 16
- فصل اول: توحید از دیدگاه وهابیت 20
- اشاره 20
- 1. وهابیها و محدودیت خداوند 25
- 2. عرش خدا از دیدگاه وهابیها 26
- 3. خدای متحرک 28
- 4. کرسیهای متعدد برای خداوند 29
- 5. محصور بودن خدا در میان ابرها 31
- 6. خدا در جلو نمازگزار 32
- 7. فرود آمدن خدا به آسمان دنیا 32
- 8. رؤیت خدا با چشم سر 35
- 9. افراط در رؤیت خدا 38
- 10. تمسک به ظاهر روایات در مسئله توحید 39
- 11. صورت برای خداوند 40
- 12. تصور اعضا و جوارح برای خداوند 42
- 13. کفشهای طلایی خداوند 44
- 15. درگوشی صحبت کردن خدا 46
- 14. دو انگشت برای خداوند 46
- 16. کمر خدا 47
- 17. تعجب و خنده خداوند 49
- فصل دوم: ابن تیمیه، وهابیت و نبوّت 52
- اشاره 52
- 1. نفی تقدس از پیامبران 54
- 2. نسبت دروغ به حضرت ابراهیم (ع) 58
- 3. توهین به حضرت سلیمان (ع) 61
- 4. نسبت طغیان به حضرت موسی (ع) 63
- اشاره 65
- 5. نسبت شرک به مادر پیامبر اسلام (ص) 65
- دلایل روایی 68
- 6. تشکیک در نبوت پیامبر اسلام (ص) 71
- 7. پذیرفتن افسانه غرانیق 77
- 8. نسبت سهو در نماز به پیامبر اسلام (ص) 82
- 9. بیاحترامی به پیامبر اسلام (ص) 85
- فصل سوم: وهابیت و سنت پیامبر (ص) 88
- اشاره 88
- 1. وهابیت و معیار صحت و سقم حدیث 91
- 2. تکذیب شأن نزول آیه ولایت 93
- 3. ابنتیمیه و حدیث غدیر 95
- 4. ابنتیمیه و حدیث ولایت 98
- 5. انکار حدیث متواتر 99
- 6. صحیح دانستن احادیث خوارج 103
- خلاصه کلام 105
- اشاره 107
- فصل چهارم: صحابه از دیدگاه وهابیت 107
- 1. تکفیر برخی از اصحاب 110
- 2. نسبت شرابخوری به برخی از اصحاب 110
- 3. حمایت از قاتلین اصحاب پیامبر (ص) 111
- فصل پنجم: وهابیت و امامت 113
- اشاره 113
- 1. تنزل مقام امامت 116
- 2. عدم وجوب تعیین جانشین بر انبیا 117
- 3. حدیث دوات و قلم از نگاه ابنتیمیه 119
- 4. یزید از امامان دوازدهگانه 122
- اشاره 131
- فصل ششم: وهابیت و اهل بیت پیامبر (ص) 131
- 1. نفی فضیلت اهلبیت: 132
- 2. دشمنی صریح ابنتیمیه با امام علی (ع) 137
- 3. ابنتیمیه و تکفیر یاران امام علی (ع) 142
- 4. وهابیت و حمایت از قاتلین امام حسین (ع) 144
- 5. تضعیف احادیث فضیلت اهل بیت (علیهم السلام) 147
- 6. تخریب قبور اهل بیت (علیهم السلام) 149
- 7. بیحرمتی به قبر و مسجد رسول خدا (ص) 151
- اشاره 155
- فصل هفتم: وهابیت و قرآن 155
- 1. مخالفت با آیات قرآن 156
- 2. وهابیت و نفی توسل 159
- 3. وهابیت و انکار شفاعت 163
- 4. وهابیت و اعتقاد به تحریف قرآن 171
- 5. وهابیت و بیاحترامی نسبت به قرآن 179
- اشاره 182
- فصل هشتم: وهابیت و متون اسلامی 182
- 1. تقطیع و تحریف متون اسلامی 183
- 2. وهابیت و توسل به دروغ 187
- اشاره 191
- فصل نهم: نقش وهابیها در تسلط کفار بر جوامع اسلامی 191
- 1. وهابیت و تفرقهافکنی میان مسلمین 193
- 2. خصومت و دشمنی با جمهوری اسلامی ایران 195
- 3. همسویی وهابیت با کفار 197
- فصل دهم: وهابیت و مسلمانان 199
- اشاره 199
- 1. محمد بن عبدالوهاب و ادعای نبوت 201
- 2. تکفیر اهلسنت توسط وهابیها 205
- اشاره 211
- فصل یازدهم: مخالفت با علما و فقهای مسلمین 211
- 1. توهین به فقها و علمای دین 212
- 2. دشمنی وهابیت با متکلمان اسلامی 215
- 3. سوزاندن کتابهای فقهی و کلامی 216
- فصل دوازدهم: شباهتهای وهابیت با خوارج 219
- اشاره 219
- جمود بر ظاهر و مخالفت با اصول 220
- اشاره 227
- بدعت دانستن پدیدههای جدید 227
- فصل سیزدهم: برخورد وهابیت با علم و تمدن 227
- کتابنامه 231
ابنحبّان در صحیح خود از امسلمه نقل کرده که گفت: رسول خدا(ص) فرمود: «تَقتُلُ عَمّاراً الفِئَةُ الباغیَة» (1)؛ «گروه ظالم، عمار را خواهند کشت».
همچنین از ابوسعید خدری نقل کرده که رسول خدا(ص) فرمود:
وَیحَ ابنسُمَیَّه، تَقتُلُهُ الفِئَةُ الباغیَة یَدعوهُم إلیَ الجَنَّةِ وَیدعونَهُ إلیَ النّارِ. (2)
وای بر فرزند سمیه(عمار) گروه ظالم او را خواهند کشت، او آنان را به بهشت دعوت میکند ولی آنان او را به دوزخ میخوانند.
ابن حجر، در شرح صحیح بخاری میگوید:
ودلّ حدیث «تَقتُلُ عَمّاراً الفِئَةُ الباغیَة» علی ان علیاّ کان المصیب فی تلک الحروب، لان اصحاب معاویه قتلوه ... (3)
حدیث «عمار را گروه ظالم میکشند» بر این دلالت دارد که علی(ع) در آن جنگ بر حق بود؛ زیرا اصحاب معاویه، عمار را به قتل رساندند.
6. صحیح دانستن احادیث خوارج
وهابیان احادیثی را که از سوی خوارج (4) نقل شده است،
1- الاحسان بترتیب صحیح ابنحبان، ج 9، ص 105.
2- الاحسان بترتیب صحیح ابنحبان، ج 9، ص 105.
3- فتح الباری، ج 13، صص 85- 86.
4- خوارج، جمع خارجی به معنای خروجکننده و شورشی است. خارجی به دو معنای عام و خاص به کار میرود. معنای عام آن، بر کسی اطلاق میشود که علیه امام بر حق و مورد قبول مسلمانها شورش کند. اما خوارج در معنای خاص به کسانی گفته میشود که در جنگ صفین در اعتراض به حکمیت، در مقابل امام علی(ع) شورش کردند و با آن حضرت جنگیدند و سپس کار خود را با آرایی مانند کافر بودن گناهکار و وجوب جنگ با کافر، توجیه کردند. وجوه دیگری نیز برای وجه اطلاق «خوارج» بر گروه مذکور ذکر شده است. به این گروه، «مارقین» نیز گفته میشود که این واژه به معنای خوارج است. ظاهراً دلیل این نامگذاری حدیثی از پیامبر اکرم(ص) است که در آن حدیث، حضرت در مورد شخصی که به نحوه تقسیم غنایم، توسط پیامبر(ص) اعتراض کرده و کار ایشان را غیرعادلانه دانسته بود، فرمود: از نژاد این مرد گروهی پدید میآید که «یَمرُقونَ مِنَ الدّینِ کَما یَمرُقُ السَّهمُ مِنَ الرَّمِیَّةِ»؛ «از دین خارج میشوند همانگونه که تیر از کمان خارج میگردد».(بحارالانوار، ج 22، ص 37).