کالبدشناسی عقاید وهابیت صفحه 114

امامت نوعی نیابت از طرف نبی در امور دین و دنیاست. (1) بنابراین، امامت، تنها یک مقام و حکومت ظاهری نیست، بلکه یک مقام بسیار والای معنوی و روحانی است و امام، علاوه بر رهبری حکومت اسلامی، هدایت همه جانبه‌ای را در امر دین و دنیا بر عهده دارد. از این نظر، امام، فکر و روح مردم را هدایت کرده، شریعت پیامبر اسلام(ص) را از هرگونه تحریف و تغییر، پاسداری می‌کند و اهدافی را که پیامبر(ص) برای آن مبعوث شد، تحقق می‌بخشد.

امامت، همان مقام والایی است که خداوند پس از پیمودن راه نبوت و رسالت و پیروزی در امتحانات متعدد به ابراهیم خلیل بخشید. آن حضرت نیز برای بعضی از فرزندان و دودمانش، این مقام والا را از خداوند تقاضا نمود و به او جواب داده شد که ظالمان و گنهکاران، هرگز به این مقام نمی‌رسند.

وَ إِذِ ابْتَلی إِبْراهیمَ رَبُّهُ بِکَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّی جاعِلُکَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّیَّتی قالَ لا یَنالُ عَهْدِی الظَّالِمینَ(بقره: 124)

به یاد آور هنگامی را که پروردگار، ابراهیم را با امور گوناگون آزمود و او از عهده آزمایش‌های الهی به طور کامل بر آمد، خدا فرمود: من تو را امام مردم قرار دادم، ابراهیم عرض کرد: از دودمان من نیز امامانی قرار ده، خداوند فرمود: پیمان من(امامت) هرگز به ستمکاران نمی‌رسد(و تنها نصیب معصومان از ذریه تو می‌شود!)