- اشاره 1
- مقدمه 3
- ابن تیمیه، از دیدگاه علمای اهل سنت 10
- ابن تیمیه از دیدگاه وهابیت 16
- فصل اول: توحید از دیدگاه وهابیت 20
- اشاره 20
- 1. وهابیها و محدودیت خداوند 25
- 2. عرش خدا از دیدگاه وهابیها 26
- 3. خدای متحرک 28
- 4. کرسیهای متعدد برای خداوند 29
- 5. محصور بودن خدا در میان ابرها 31
- 7. فرود آمدن خدا به آسمان دنیا 32
- 6. خدا در جلو نمازگزار 32
- 8. رؤیت خدا با چشم سر 35
- 9. افراط در رؤیت خدا 38
- 10. تمسک به ظاهر روایات در مسئله توحید 39
- 11. صورت برای خداوند 40
- 12. تصور اعضا و جوارح برای خداوند 42
- 13. کفشهای طلایی خداوند 44
- 15. درگوشی صحبت کردن خدا 46
- 14. دو انگشت برای خداوند 46
- 16. کمر خدا 47
- 17. تعجب و خنده خداوند 49
- فصل دوم: ابن تیمیه، وهابیت و نبوّت 52
- اشاره 52
- 1. نفی تقدس از پیامبران 54
- 2. نسبت دروغ به حضرت ابراهیم (ع) 58
- 3. توهین به حضرت سلیمان (ع) 61
- 4. نسبت طغیان به حضرت موسی (ع) 63
- اشاره 65
- 5. نسبت شرک به مادر پیامبر اسلام (ص) 65
- دلایل روایی 68
- 6. تشکیک در نبوت پیامبر اسلام (ص) 71
- 7. پذیرفتن افسانه غرانیق 77
- 8. نسبت سهو در نماز به پیامبر اسلام (ص) 82
- 9. بیاحترامی به پیامبر اسلام (ص) 85
- فصل سوم: وهابیت و سنت پیامبر (ص) 88
- اشاره 88
- 1. وهابیت و معیار صحت و سقم حدیث 91
- 2. تکذیب شأن نزول آیه ولایت 93
- 3. ابنتیمیه و حدیث غدیر 95
- 4. ابنتیمیه و حدیث ولایت 98
- 5. انکار حدیث متواتر 99
- 6. صحیح دانستن احادیث خوارج 103
- خلاصه کلام 105
- اشاره 107
- فصل چهارم: صحابه از دیدگاه وهابیت 107
- 2. نسبت شرابخوری به برخی از اصحاب 110
- 1. تکفیر برخی از اصحاب 110
- 3. حمایت از قاتلین اصحاب پیامبر (ص) 111
- اشاره 113
- فصل پنجم: وهابیت و امامت 113
- 1. تنزل مقام امامت 116
- 2. عدم وجوب تعیین جانشین بر انبیا 117
- 3. حدیث دوات و قلم از نگاه ابنتیمیه 119
- 4. یزید از امامان دوازدهگانه 122
- اشاره 131
- فصل ششم: وهابیت و اهل بیت پیامبر (ص) 131
- 1. نفی فضیلت اهلبیت: 132
- 2. دشمنی صریح ابنتیمیه با امام علی (ع) 137
- 3. ابنتیمیه و تکفیر یاران امام علی (ع) 142
- 4. وهابیت و حمایت از قاتلین امام حسین (ع) 144
- 5. تضعیف احادیث فضیلت اهل بیت (علیهم السلام) 147
- 6. تخریب قبور اهل بیت (علیهم السلام) 149
- 7. بیحرمتی به قبر و مسجد رسول خدا (ص) 151
- فصل هفتم: وهابیت و قرآن 155
- اشاره 155
- 1. مخالفت با آیات قرآن 156
- 2. وهابیت و نفی توسل 159
- 3. وهابیت و انکار شفاعت 163
- 4. وهابیت و اعتقاد به تحریف قرآن 171
- 5. وهابیت و بیاحترامی نسبت به قرآن 179
- فصل هشتم: وهابیت و متون اسلامی 182
- اشاره 182
- 1. تقطیع و تحریف متون اسلامی 183
- 2. وهابیت و توسل به دروغ 187
- اشاره 191
- فصل نهم: نقش وهابیها در تسلط کفار بر جوامع اسلامی 191
- 1. وهابیت و تفرقهافکنی میان مسلمین 193
- 2. خصومت و دشمنی با جمهوری اسلامی ایران 195
- 3. همسویی وهابیت با کفار 197
- اشاره 199
- فصل دهم: وهابیت و مسلمانان 199
- 1. محمد بن عبدالوهاب و ادعای نبوت 201
- 2. تکفیر اهلسنت توسط وهابیها 205
- اشاره 211
- فصل یازدهم: مخالفت با علما و فقهای مسلمین 211
- 1. توهین به فقها و علمای دین 212
- 2. دشمنی وهابیت با متکلمان اسلامی 215
- 3. سوزاندن کتابهای فقهی و کلامی 216
- فصل دوازدهم: شباهتهای وهابیت با خوارج 219
- اشاره 219
- جمود بر ظاهر و مخالفت با اصول 220
- اشاره 227
- بدعت دانستن پدیدههای جدید 227
- فصل سیزدهم: برخورد وهابیت با علم و تمدن 227
- کتابنامه 231
آری آنان به علت دشمنی با اهل بیت(علیهم السلام) به کفرگویی مبتلا شده و ارتداد خود را ثابت نمودهاند.
4. وهابیت و حمایت از قاتلین امام حسین (ع)
وهابیها در راستای دشمنی خود با اهل بیت رسول خدا(علیهم السلام) بر حمایت از قاتلان امام حسین(ع) تأکید ورزیده، به طور جدی از آنها دفاع میکنند.
ابن تیمیه در منهاج السنه، ضمن اینکه یزید بن معاویه را همسان و همشأن سایر خلفای مسلمین قرار داده، برای اثبات بیگناهی یزید در حادثه دلخراش کربلا که منجر به شهادت مظلومانه حسین بن علی(ع) سبط گرامی رسول خدا(ص) و فرزندان و یاران او و اسارت خاندان پاک رسول خدا(ص) گردید، تلاش کرده است. (1) او میگوید: «به فرض اینکه یزید بن معاویه، فاسق و ظالم باشد، خداوند او را به خاطر انجام کارهای خوب و بزرگش میبخشد!» (2) او به صراحت تمام، در مقام دفاع و حمایت از عمر بن سعد، قاتل مباشر امام حسین(ع) و یاران او میگوید:
درست است که عمر بن سعد، امیر لشکر بود و حسین را به قتل رساند، لکن معصیت و گناه عمر سعد، خیلی کمتر از گناه مختاربن ابیعبیده است که به خونخواهی حسین برخاست و از قاتلین او انتقام گرفت، بلکه گناه مختار بسیار بزرگتر از گناه
1- ر. ک: منهاج السنه، ج 4، صص 549- 575.
2- مجموع الفتاوی، ج 3، ص 413؛ ج 4، ص 475.