کالبدشناسی عقاید وهابیت صفحه 202

در این هنگام «علی بن ربیعه» که از قوم تمیمی بود از او پرسید: «اگر کسی این کتاب را نپیذیرد، چه کار کنیم؟» او در جواب گفت: «کار را با شمشیر حل می‌کنیم! علی بن ربیعه دوباره پرسید که چگونه کسی با نپذیرفتن این کتاب، مستحق قتل می‌شود؟ محمد بن عبدالوهاب گفت: «آنان به خاطر اینکه مشرک و کافرند مستحق قتل می‌گردند». بعد گفت: «آیا تو هم این را می‌گویی؟» علی بن ربیع گفت: «بلی این اعتقاد من است».

هنگامی که پراکنده شدند و محمد بن عبدالوهاب به خانه برگشت، پسر عمویش عبدالله بن حسین پیش او آمد و گفت: «آیا این راست است که تو با این مذهب خودت خروج می‌کنی؟» گفت: «بلی». پسر عمویش گفت: «به خدا قسم اگر یک نفر از «بنی‌سنان» را به این مذهب دعوت کنی، سرت را از بدنت جدا می‌کند». در این روز بین او و پسر عمویش، مشاجره‌ای درمی‌گیرد و عده‌ای در اثر آن کشته می‌شوند. (1) این واقعیت تاریخی، حاکی از این مطلب است که محمد بن عبدالوهاب بعد از هشت ماه تفکر و اندیشه، به این نتیجه می‌رسد، مذهبی که خودش اختراع نموده، باید جایگزین اسلام شود و کتابش به جای قرآن ملاک و معیار حقانیت و استحقاق عذاب و عقاب قرار گیرد. به بیان دیگر، او به جای اینکه پیرو قرآن و اهل‌بیت رسول خدا(علیهم السلام) باشد، پیرو کتاب و تفکرات ابداعی خویش می‌گردد، لذا به صراحت می‌گوید که تمام مسلمانان به علت نپذیرفتن کتاب و مذهب او، مشرک و کافر