میرسند؟ گویی از دیدگاه وهابیت، بهتر بود که خداوند، همگان را برای به دست آوردن مقامهای بالاتر به سوی گناه دعوت میکرد، نه به سوی تقوا و دوری از معصیت!
وهابیان بعد از اینکه پنداشتهاند پیامبران از گناه و معصیت مصون نیستند، با کمال جسارت به برخی از پیامبران بزرگ خدا تهمت های ناروا نسبت دادهاند! واقعاً هدف آنان از این عمل ناپسند چیست؟
2. نسبت دروغ به حضرت ابراهیم (ع)
وهابیت، حضرت ابراهیم(ع) را دروغگو میداند. ابنتیمیه و شاگرد او، ابنقیم و محمدبن عبدالوهاب مؤسس این فرقه، حضرت ابراهیم خلیل، پیامبر اولوالعزم را با نهایت بیشرمی به دروغگویی متهم نموده و میگویند که حضرت ابراهیم(ع) در طول عمرش سه بار دروغ گفته است. (1) آیا این سخن رهبران وهابی، افزون بر اینکه از درون ناپاک آنان حکایت دارد، با عصمت حضرت ابراهیم(ع) منافات ندارد؟ آیا سخن سخیف آنان در مورد آن حضرت، با تمجیدی که خداوند از مقام ابراهیم(ع) دارد، چگونه قابل توجیه است؟ خداوند درباره این پیامبر بزرگ میفرماید:
وَ إِذِ ابْتَلی إِبْراهیمَ رَبُّهُ بِکَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّی جاعِلُکَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّیَّتی قالَ لا یَنالُ عَهْدِی الظَّالِمینَ(بقره: 124)
1- منهاج السنه، ج 2، ص 428؛ الفتاوی الکبری، ج 3، ص 192؛ بدایع الفوائد، ابنقیم جوزی، ج 2، صص 245 و 246؛ شرح کتاب التوحید، ج 1، ص 392.