کالبدشناسی عقاید وهابیت صفحه 76

پیامبر اسلام(ص) از این قانون مستثنی بود تا درچنان موقع حساس و سرنوشت سازی به خود رها شود و به خویشتن گمان بد برد و در بیم و هراس افتد؟

آیا از دیدگاه وهابیان، پیامبر اسلام(ص) مقامی کمتر از مقام موسی و ابراهیم خلیل(علیهم السلام) داشت تا عنایتی که خدا درباره آنان روا داشته است، درباره او روا ندارد؟ و حال آنکه امیرالمؤمنین(ع) درباره پیامبراکرم(ص) می‌فرماید:

لَقَدْ قَرَنَ اللهُ بِهِ مِنْ لَدُنْ أَنْ کَانَ فَطِیماً أَعْظَمَ مَلَکٍ مِنْ مَلائِکَتِهِ یَسْلُکُ بِهِ طَرِیقَ الْمَکَارِمِ وَ مَحَاسِنَ أَخْلاقِ الْعَالَمِ لَیْلَهُ وَ نَهَارَهُ. (1)

از همان لحظه‌ای که پیامبر(ص) را از شیر گرفتند، خداوند بزرگ‌ترین فرشته(جبرئیل) خود را مأمور تربیت ایشان کرد تا شب و روز، او را به راه‌های بزگواری و راستی و اخلاق نیکو راهنمایی کند.

علاوه بر آنچه ذکر شد «ورقة بن نوفل» هنگام ظهور دعوت، زنده بود، ولی هرگز به دین مبین اسلام مشرف نگردید، «وَماتَ کافِرا» و در حدیث ابن‌عباس نیز آمده است: «فَماتَ وَرَقَةُ عَلی نَصرانیَّتِه». (2) برهان‌الدین حلبی در کتاب «السیرة النبویة» آورده که ورقه بن نوفل چهار سال پس از بعثت، بدرود حیات گفت و از کتاب «الامتاع» ابن‌جوزی آورده که او آخرین کسی است که در دوران «فترت»(سه سال نخست نبوت) وفات یافت، در