کتیبه‌های محبت: فضیلت‌های اهل‌بیت علیهم‌السلام از زبان اهل سنت در قالب داستان صفحه 163

جز اللَّه نیست، در قلعه من درآمده و کسی که به قلعه من درآید، از عذاب من ایمن خواهد بود.» (1)

البته گروهی از شیعیان بر این باورند که این روایت دنباله‌ای دارد؛ اسحاق بن راهویه که خود در آن جمع حضور داشت، می‌گوید: امام علیه السلام پس از بیان مطالب بالا، اندکی با مرکب خود راه پیمودند و آن گاه فرمودند:

«بِشُروطِها وَ أَنَا مِنْ شُرُوطِها»؛

یعنی ایمان به یگانگی خدا که موجب ایمنی از عذاب الهی می شود شرایطی دارد و پذیرش ولایت و امامت ائمه از جمله آن شرایط است؛ در این حال بیست و چهار هزار قلم‌دان، آماده نوشتن کلمات امام علیه السلام بودند. (2) ناگفته نماند که اصل این روایت، به شیوه‌های گوناگون، در کتاب‌های شیعه و اهل سنّت آمده است؛ به گونه‌ای که نویسنده کشف‌الغمّه می‌نویسد:

چون امام رضا علیه السلام وارد نیشابور شدند، ابوزرعه و محمد ابن اسلم طوسی که دو پیشوا و حافظ احادیث نبوت بودند، به محضر حضرت شرفیاب شده و عرض کردند: ای امام، ای سلاله پاک و ای خلاصه نبوت! به حق پدران پاکیزه و گذشتگان گرامی خود، چهره مبارک را به ما بنما و حدیثی از پدران خود برای ما روایت کن که ما با آن حدیث، تو را یاد کنیم.

حضرت، استر خود را نگه داشتند، سایبان مهر را برداشتند و چشمان مسلمانان را به طلعت مبارک خود