معرفت نبی و امام صفحه 134

که از جانب خدا آورده به خلق برساند و مردم را از خواب غفلت بیدار کرده و جهالت و نادانی آنان را برایشان روشن کند... نبّوت و رسالت امری مستحب از سوی خدای جل و جلاله است و امامت واجب است. و مستحبات قطع می شود و ترک آنها در حالاتی جایز است ولی فرایض و واجبات را نمی شود قطع کرد و بعد از محمّد صلی الله علیه و آله و سلّم هم قطع نشده است...».

بعد می نویسد: «اخباری که در آنها روایت شده که بین عیسی علیه السلام و محمد صلی الله علیه و آله و سلّم فترت بود که در آن زمان نه پیامبری بود و نه وصیّی، ما این اخبار را انکار نمی کنیم و می گوییم: این اخبار صحیحند ولی تأویل اینها آن است که مخالفین ما گفتهاند مبنی بر اینکه انبیا و امامان و رسولان علیهم السلام همه در این زمان قطع شدهاند، بلکه معنای فترت این است که میان آن دو نه رسولی بود نه پیامبری و نه امامی آشکار و مشهور مانند آنان که پیش از او بودند. و قرآن مُنزَل هم بر این مطلب دلالت دارد که خداوند عزّوجلّ «بَعَثَ مُحَمّداً صلی الله علیه و آله و سلّم عَلی حِینِ فَتْرَهٍ مِنَ الرُّسُلِ» : محمّد صلی الله علیه و آله و سلّم را به هنگام فترت و انقطاع رسولان مبعوث کرد، نه فترت انبیا و اوصیا. و میان محمّد و عیسی علیه السلام انبیا امامانی پنهان و ترسان بودند...»

صدوق رحمه الله و علیه سپس روایاتی در مورد آخرین وصیّ حضرت عیسی علیه السلام نقل کرده و در صفحه 665 می نویسد: آنچه نقل شد دلالت می کند که فترت همان اختفا و پنهان شدن و خودداری از آشکار گشتن و اعلان دعوت است نه از میان رفتن و نابودشدن ذات و خود شخص... «فالفتره انّما هی الکفّ عن اظهار الامر و النهی.»: فترت عبارت است از خودداری از آشکار نمودن امر و نهی. و سپس می فرماید: «وَ لِکُلّ قَوْمٍ هَادٍ» (1) دلالت دارد که زمین را در هر عصر و قومی هدایتگری

از پیامبران و اوصیا وجود دارد که حجّت خدا را بر بندگانش تمام می کند...

بدین ترتیب روشن شد که: فترت به این معنا نیست که زمین در فاصله میان دو