معرفت نبی و امام صفحه 166

خدا جز به حضرت آدم و داود نمی شود گفت، چون خدا فقط آن دو را خلیفه خود نامیده است. و گفته شده که اطلاق خلیفه خدا به دیگران اشکال ندارد زیرا خلافت و سلطنت آنها هم از خداست. (1)

بدون هیچگونه شکّ و تردیدی می دانیم که سلطنت و حکومت و سرپرستی امور مردم فقط از آن خدای تعالی می باشد. خداوند متعال می فرماید :

«فَتَعالی الله الْمَلِکُ الْحَقُّ لاَ اِلَهَ اِلّا هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْکَریمِ» (2)

خدا که پادشاه به حقّ است، متعالی و بلند مرتبه می باشد. هیچ خدایی جز او نیست. پروردگار عرش کریم است.

«اِن الْحُکْمُ اِلّا لله عَلَیْهِ تَوَکَّلْتُ وَ عَلَیْهِ فَلْیَتَوکَّلِ الْمُتَوَکِّلُونَ». (3)

حکم فقط از آن خداست. به او توکّل می کنم. و همه توکلکنندگان هم باید به او توکّل کنند.

«قُلْ مَنْ رَبُّ السَّماواتِ و الأرْضِ قُلْ الله قُلْ أَفَاتَّخَذْتُمْ مِنْ دُونِهِ أَوْلیاءَ لا یَمْلِکُون لاَِنْفُسِهِمْ نَفْعاً وَ لا ضَرّاً (4)

بگو: چه کسی پروردگار آسمانها و زمین است؟ بگو: خدا. بگو: پس آیا برای خود غیر از خداپرستان و اولیایی برگزیدهاید که حتّی سود و زیان خود را مالک نیستند؟!

روشن است کسی که چیزی پدید می آورد مالک آن می شود و مالک هر چیزی حاکم و سرپرست آن است. و به یقین می دانیم انسان آنگاه که متوجّه خدای تعالی شد و او را به معرفت حقیقی شناخت، می یابد که او خالق و مالک همه است. خداوند متعال هم به این امر تذکّر داده می فرماید

1- . المصباح المنیر/178.
2- . مؤمنون (23)/116.
3- . یوسف (12)/67.
4- . رعد(13)/16.