معرفت نبی و امام صفحه 167

«وَ اِلَی ثَمُودَ أَخاهُمْ صالِحاً قالَ یا قَوْمِ اعْبُدُوا الله مالَکُمْ مِنْ اِلَهٍ غَیْرُهُ هُوَ أَنْشَأَکُمْ مِنَ الأرْضِ وَ اسْتَعْمَرَکُمْ فِیَها» (1)

و به سوی قوم «ثمود» برادرشان صالح را فرستادیم. گفت: ای قوم من. خدا را پرستش کنید. معبودی جز او برای شما نیست. اوست که شما را از زمین آفرید و عمارت در آن را به شما واگذار کرد.

«قُلْ هُوَ الذَّی أَنْشَأَکُمْ وَ جَعَلَ لَکُمْ السَّمْعَ وَ الأبْصارَ وَ الأفْئِدَهَ قَلیلاً ما تَشْکُروُنَ قُلْ هُوَ الذَّی ذَرَأَکُمْ فِی الأرْضِ وَ اِلَیْهِ تُحْشَرُونَ» (2)

بگو: او کسی نیست که شما را آفرید و برای شما گوش و چشم و دل قرار داد. خیلی کم او را سپاس می گذارید. بگو: او کسی است که شما را در زمین آفرید و به سوی او محشور می شوید.

یکی از شؤون و وظایف مهم پیامبران الهی متوجه نمودن انسانهاست به خالق متعال. و یکی از راه های مهم تذکّر و یادآوری خالق متعال این است که انسان متوجّه مخلوقیّت و فقر و نیاز خود شود و بداند که همه مملوک خدایند و چیزی از خود ندارند.

امیرالمؤمنین علیه السلام در تفسیر «اِنّا لله وَ اِنّا اِلَیْهِ راجِعُونَ (3) » می فرماید :

اِنَّ قَّوْلَنا: «اِنّا لِلّهِ» اِقْرارٌ عَلَی أَنْفُسِنا بِالْمُلْکِ. وَ قَوْلَنا: «وَ اِنّا اِلَیْهِ راجِعُونَ» اِقْرارٌ عَلی أَنْفُسِنا بِالْهُلْکِ. (4)

ما با گفتن «ما از برای خداییم» اقرار به مملوکیّت خود می کنیم. و با گفتن «و به سوی او باز خواهیم گشت» اقرار به هلاکت و فنای خود می نماییم.

و نیز می فرماید :

1- . هود(11)/61.
2- . ملک (67)/23 و 24.
3- . بقره(2)/156.
4- . نهج البلاغه، کلمات قصار/99.