معرفت نبی و امام صفحه 186

یَخُصُّهُ الله بِذَلِکَ لِیَکُونَ حُجَّتَهُ عَلَی عِبادِهِ وَ شاهِدَهُ عَلَی خَلْقِهِ. وَ ذلِکَ فَضْلُ الله یُؤْتِیَهُ مَنْ یَشاءُ.... (1)

همانا خداوند متعال وقتی بندهای را به سرپرستی امور بندگانش انتخاب می کند،سینه او را بر این امر فراخ کرده و در دل او چشمه های حکمت را به ودیعه می گذارد، و علم را به او الهام می نماید تا بعد از آن از جواب هیچ سؤالی در نماند و از حق در جواب سرگردان نشود. پس امام معصوم و مورد تأیید و توفیق و تسدید الهی است که از خطاها و لغزشها و سقوط در امان است. خداوند این امر را به او اختصاص داده تا حجّت او بر بندگانش باشد و او را گواه بر خلقش قرار دهد. این فضل الهی است که به هرکس خواهد عطا می کند.

علم امام در روایات اهل بیت علیهم السلام

اشاره

برای علم امام علیه السلام در روایات اهل بیت علیهم السلام جهات مختلفی بیان شده است. در اینجا به انواع و طوایفی از آنها اشاره می شود :

1) کیفیت عالم شدن امام علیه السلام

بدیهی است که علم امام علیه السلام به عطای حق متعال است و روش تعلیم و تعلّم عادی در کار نبوده است. و این عطای خاصّ الهی را نمی شود تصوّر کرد.

پس بیان چگونگی عالم شدن امام علیه السلام از توان بشر عادی خارج است. و ما هم در اینجا فقط به آنچه از خود آنها در این باره رسیده است اشاره می کنیم. امام موسی بن جعفر علیهماالسلام می فرماید :