معرفت نبی و امام صفحه 189

پس انسان به طور طبیعی از راه تعلیم و تعلّم می آموزد و با تفکّر و تدبّر علومش را زیاد می کند. ولی چنانکه گفتیم این تنها روش برای فراگیری علم نیست، بلکه بسیاری از همین انسانها بودهاند که الفبای علم را نمی دانستند ولی با یک عنایت خاص صاحب علمی بس مهم شدهاند که قضایای آنها را ما بارها خوانده و شنیدهایم. پس این یک موهبت الهی است که خدای تعالی به هرکس به هر اندازه که خواست از هر راهی عنایت می کند. و این امر از نظر شیعه در مورد آنان که از ناحیه خدای تعالی به خلافت و رهبری امّت پیامبر خاتم صلی الله و علیه و آله و سلم انتخاب شدهاند، مسلّم است و جای هیچگونه شکّ و تردید در آن نیست. خداوند سبحان آنان را موقعی که از مادر زاده می شوند علومی عطا فرموده که هیچیک از دیگر بندگانش را عطا نفرموده است.

می دانیم خداوند متعال همه آنچه را می خواهد وجود دهد، با تمام خصوصیات در کتابی نوشته است، چنانکه می فرماید :

«و عِنْدَهُ مَفاتِحُ الغَیْبِ لا یَعْلَمُها الّا هُوَ وَ یَعْلَمُ ما فِی البَرَّ و الْبَحْرِ وَ ما تَسْقُطُ مِنْ وَرَقَهٍ اِلّا یَعْلَمُها وَ لا حَبَّهٍ فِی ظُلُماتِ الاَرْضِ وَ لا رَطْبٍ وَ لا یابِسٍ اِلّا فِی کِتابٍ مُبینٌ» (1)

ابواب علوم غیب نزد اوست. جز او کسی آن را نمی داند. و آنچه در خشکی و دریاست می داند. و هیچ برگی فرو نمی افتد مگر اینکه آن را می داند. و هیچ دانهای در تاریکیهای زمین، و هیچتر و خشکی نیست مگر اینکه در کتاب مبین است.

خدای تعالی همین علم مکتوب را به عدهای از بندگان برگزیدهاش عطا فرموده است. خدای تعالی می فرماید :

«عالِمُ الغَیْبِ فَلا یُظْهِرُ عَلَی غَیْبِهِ أَحَداً اِلّا مَنِ ارْتَضَی مِنْ رَسُولٍ فَاِنَّهُ یَسْلُکُ