معرفت نبی و امام صفحه 284

آنها را در قیامت مورد امتحان قرار می دهد و سپس به بهشت یا جهنّم داخل می کند.

پس با توجه به این چند طایفه از روایات روشن می شود که: معرفت خداوند متعال تنها با وجود پیامبر و وصی و تعالیم آنها به حدّی می رسد که منکر آن کافر و مشرک می شود و تسلیم در مقابل آن و پذیرش و اعتقاد قلبی به آن موجب ایمان می گردد. و بنابراین آیاتی که می گوید انسانها در گرفتاری و شداید متوجه خدا می شوند و او را می خوانند و وقتی گرفتاری از آنها برطرف می شود مشرک می شوند و کفر می ورزند، در مورد امتّهایی است که تعالیم پیامبران علیهم السلام به آنها رسیده و خداوند متعال با وجود این آنها را از این بأساء و ضرّاءهم متوجّه خود نموده است.

پس انسان با تذکّر و یادآوری پیامبران و رسولان و اوصیا و قرار گرفتن در تحت تعالیم آنها، متوجّه خدای تعالی می شود و با متوجّه شدن به خدای تعالی که خلقتش با معرفت، او سرشته شده است و با یافتن او، متوجّه می شود و می باید که کسی که حجابها و غفلتها را از او کنار زد و او را به خدایش متوجّه کرد، کسی جز رسول و پیام آور خدا نیست. و چون از نظر شیعه امام خلیفه و جانشین خدا و رسول است و مقام منزلت امامت هم تالی تلو مقام نبوّت است، بنابراین شناخت او هم بدون شناخت خدا و رسول و بدون تعریف آنها ممکن نیست.

2) نیاز انسان به امام در دین الهی

خدای تعالی می فرماید :

«فَأَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّکْرِ اِنْ کُنْتُمْ لاَ تَعْلَمُونَ (1) ».

اگر نمی دانید از اهل ذکر بپرسید.

در روایات زیادی از امامان معصوم علیهم السلام نقل شده که «ذکر» رسول خداست و اهل ذکر، اهل بیت او هستند. از امام باقر علیه السلام سؤال شد که برخی گمان می کنند اهل ذکر علمای یهود و نصاری هستند و حضرت فرمود :