معرفت نبی و امام صفحه 41

می گردد که به فرموده قرآن: «یا قَوْمِ اتَّبِعُونِ أَهْدِکُمْ سَبیلَ الرَّشاد». (1) «ای قوم من، از من

پیروی کنید تا شما را به راه حق هدایت کنم.» این توان هدایتی انبیا علیهم السلام درست در نقطه مقابل ناتوانی دست ساخته ها و فکر بافته های بشری قرار دارد که قرآن در این باره می فرماید :

«اِنَّهُم لَیَصُدُّونَهُمْ عَنِ السَّبیلِ وَ یَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ مُهْتَدُونَ». (2) «قطعاً آنها را باز می دارند

از راه و می پندارند که آنان هدایت یافتگانند.»

بینیازی آنان نسبت به قانون و آثار آن نیز به اتّکای ارتباطی است که با خالق جهان هستی و غنای وصفناپذیر او دارند. «وَ ما أَسْاَلکُمْ عَلَیْهِ مِنْ أَجْرٍ اِنْ أَجْری الّا عَلی رَبِّ الْعالَمینَ». (3) «من از شما بر رسالت خود هیچ مزدی نمی خواهم. مزد من

فقط بر پروردگار جهانیان است.» و نیز قرآن در بینیازی در پذیرش یا عدم پذیرش مردم می فرماید: «وَ قُلِ الْحَقُّ مِنْ رَبِّکُمْ فَمَنْ شاءِ فَلْیُؤْمِنْ وَ مَنْ شاء فَلْیَکْفُرْ». (4) «بگو حق

از پروردگار شماست. هر که بخواهد ایمان آورد و هرکس بخواهد کافر شود.»

تأثیر ناپذیری راهبران الهی نسبت به عوامل مختلف فردی و اجتماعی، درونی و بیرونی و موارد مشابه نیز امری روشن و انکارناپذیر است.

در یک نگاه کلّی به انسان و عکسالعمل او نسبت به حوادث مختلف و مطالعه سیر تحوّلی که در نظرگاه های او نسبت به یک مسأله در مقابل حالات مختلف جسمی و روحی وی پیدا می شود، گواه روشنی بر تأثیرپذیری انسان از این عوامل است و حال آنکه رهبران الهی از میدان این تأثیر و تأثر در جریان کار هدایتی خویش به دورند. قرآن برای اثبات این نکته که پیام وحی الهی (قرآن) از دخالت عواملی از آن ردیف به دور است می فرماید :

«أَفَلاَ یَتَدَبَّرونَ الْقُرآنَ وَ لَوْ کَانَ مِنْ عِنْدِ غَیِْر اللهِ لَوَجَدُا فِیهِ اخْتِلافاً کَثِیراً». (5)

آیا در قرآن تدبّر نمی کنند؟ و اگر قرآن از نزد غیر خدا بود قطعاً در آن اختلافی بسیار می یافتند.

1- . غافر(40)/38.
2- . الزخرف (43)/37.
3- . الشعراء(26)/109 و 127 و 145 و 164 و 180.
4- . الکهف (18)/29.
5- . النساء(4)/81.