معرفت نبی و امام صفحه 45

می باشد. تن در دادن به هدایت او موجبات مصونیّت از هرگونه تضاد و دوگانگی و رنج و دردهای ناشی از این پدیده های منفی را فراهم می آورد. تنها تسلیم به پیامبر به عنوان کارگزار خدای متعال در جهان هستی است که هدایتی تام و تمام به بار می آورد. نبی از رهگذر اتّصال و انتسابی که با خالق هستی دارد به عنوان مربی الهی برای مردم، آنان را از حدود حیوانیّت خارج نموده و به تربیت نفسانی بشر می پردازد که این کار به استقلال در توان بشر نیست. چرا که :

ذات نایافته از هستیبخش کی تواند که شود هستی بخش

خشک ابری که بود از آب تِهی کی شود بر صفت آبدهی

خلاصه اینکه تنها آن کس بر بلندای هدایت الهی قرار دارد که پذیرای این راهگشای علی علیه السلام باشد که فرمود: «وَ اقْتَدُوا بِهُدْیِ نَبِیَّکُمْ فَاِنَّهُ أَفْضَلُ الْهُدی. وَ اسْتنُّوا بِسُنَّتِه فاِنَّها أهْدَی السُنَنِ». (1)

سر در پیروی از هدایت پیامبرتان نهید که والاترین هدایتهاست. و راه و روش او را پیشه کنید که هدایتگرترین راه هاست.» وصول به قلّه پیروزی در پهندشت هدایت تنها از راه پیامبر و ائمه حق امکانپذیر است. «بِنَا اهْتَدَیْتُمْ فِی الظَّلْماءِ وَ تَسَنَّمْتُمْ ذُرْوَهَ العُلْیَاءِ». (2) «در تاریکیها به طریق ما راه یافتید و در پناه هدایت ما قلّه ها را فتح

نمودید.»

2) لزوم ارسال رسل بر خدای تعالی

اشاره

بدیهی است که خدای تعالی خلق را به فضل و احسان خود آفریده است و آفرینش هیچ موجودی بر خدای تعالی هیچگونه لزوم و وجوبی نداشته و ندارد و اگر هیچ موجودی هم خلق نمی کرد هیچ اشکالی متوجّه او نمی شد. و خلقت اگرچه بر اساس فضل و احسان است، ولی بیهدف و بیحکمت نیست. زیرا که خدای تعالی دانا و قادر و مرید و حکیم است و کار لغو و عبث از او نشاید. و پیش از