معرفت نبی و امام صفحه 87

تُسَدّدُهُمْ وَ تُوَفِّقُهُمْ. وَ هُوَ عَمُودٌ مِنْ نُورٍ بَیْنَنا وَ بَیْنَ اللّهِ عَزَّوَجَلَّ (1)

خدای عزّوجلّ ما را با روحی مقدّس و پاک از ناحیه خود تأیید می کند که آن روح فرشته نیست و با کسی از پیشینیان وجود نداشت مگر با رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم. و آن با همه امامان از خاندان ما هست و آنها را راه می نماید و موفّق می کند. و آن عمودی از نور است که بین ما و خدای عزّوجلّ قرار دارد.

حال با توجّه به این روایات که از امامان اهل بیت پیامبر صلی الله علیه و آله و سلّم نقل کردیم، آیا می شود - العیاذ باللّه - گفت که: پیامبر صلی الله علیه و آله و سلّم وحی الهی را تشخیص نمی داد و در مورد نخستین وحی دچار شبهه و تردید شد و این تردید تا آنگاه که وحی به تواتر نرسیده بود ادامه داشت؟ و آیا می شود گفت که وقتی پیامبر صلی الله علیه و آله و سلّم آیات الهی را برای مردم می خواند شیطان بر زبان ایشان - نعوذباللّه - چیزهایی را القا کرد؟! چنانکه طبری و دیگر مفسّرین و علمای اهل سنّت به این گونه سخنان تفوّه کردهاند. ما در اینجا در این زمینه هم روایتی از طبری از کتاب نقش ائمّه در احیای دین، سلسله درسهای علامه بزرگوار عسکری نقل می کنیم و خوانندگان عزیز را به مطالعه درس نهم این کتاب که تحلیلی مفصّل در این زمینه است و نیز درس هشتم که تحلیلی درباره نزول نخستین وحی الهی بر پیامبر صلی الله علیه و آله و سلام ّست، و همچنین به مطالعه تفسیر مناهجالبیان جزء 30 صفحه 41 - 53 و 211 - 217، تألیف مرحوم آیه اللّه حاج شیخ محمّد باقر ملکی میانجی، توصیه می کنیم. و اینک متن روایت از کتاب نقش ائمّه در احیای دین، درس نهم :

طبری نقل می کند: روزی رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم در مجمعی از مجامع پر جمعیّت قریش حضور به هم رسانید. او در آن روز در دل تمّنا می کرد چیزی بر او نازل نشود که باعث تنفّر و انزجار قریشیان گردد، امّا خداوند در آن حال