معرفت نبی و امام صفحه 90

اِنَّ اللّهَ عَزَّوَجَلَّ جَعَلَ اسْمَهَ الأَعْظَمَ عَلی ثَلاَثَهٍ وَ سَبْعِینَ حَرْفاً. فَأَعْطی آدَمَ مِنْهَا خَمْسَهً وَ عِشْرِین حَرْفاً. وَ أَعْطی نُوحاً مِنْهَا خَمْسَهً وَ عَشْرِینَ حَرْفاً. وَ أَعْطی مِنْهَا اِبْراهِیمَ علیه السلام ثَمَانِیَهَ أَحْرُفٍ. وَ أَعْطَی مُوسَی مِنْهَا أَرْبَعَهَ أَحْرُفٍ. وَ أَعْطِی عِیسَی مِنْهَا حَرْفَیْنِ. وَ کَانَ یُحْیِی بِهِمَا الْمَوْتَی وَ یُبْرِی الاْکْمَهَ و الاْبَْرصَ. وَ أعْطی مُحَمّدآ اْثَنْینِ وَ سَبْعینَ حَرْفاً وَ احْتَجَبَ حَرْفاً لِئَلاَّ یُعْلَمَ مَا فِی نَفْسِهِ وَ یَعْلَمَ مَا فِی نَفْسِ الْعِبَادِ (1)

خدای عزّوجلّ اسم اعظم خویش را هفتاد و سه حرف قرار داد. از آن بیست و پنج حرف به حضرت آدم داد. و بیست و پنج حرف هم به نوح عطا کرد. و به ابراهیم علیه السلام هشت حرف عطا فرمود. و موسی را چهار حرف داد. و عیسی را دو حرف عطا نمود. و او با آن دو حرف مرده ها را زنده می کرد و کور مادرزاد و شخص مبتلا به پیسی را شفا می داد. و محمّد صلی الله علیه و آله و سلّم را هفتاد و دو حرف داد. و یکی را [از همه ]مخفی داشت تا آنچه پیش اوست دانسته نشود و آنچه را که بندگان دارند، بداند.

بدین ترتیب ارتباطِ آیات و براهین داده شده به انبیا با علم آنان که علم وهبی الهی است روشن می گردد. و چنانکه دیدیم حضرت عیسی علیه السلام وقتی مردهای را زنده می کند، به واسطه علمی است که از ناحیه خداوند سبحان دریافت کرده است.

آیه یا معجزه

در فرهنگ قرآن و نیز در بیان معصومان علیهم السلام از آثار نشان دهنده این قدرت وهبی الهی به پیامبران صلی الله علیه و آله و سلّم به واژه های آیه و بیّنه تعبیر گردیده است. دقّت در بارِ فرهنگی این کلمات و مطالعه تاریخ پیامبران، ما را از گفتگو در پیرامون موضوع سحر و تفاوت آن با آیات انبیا و بحثهای زیادی که در این زمینه ها طرح شده، بینیاز می سازد.