معرفت نبی و امام صفحه 99

2. می دانیم که همواره میان ادّعا و دلیل باید رابطه و هماهنگی برقرار باشد، به گونهای که دلیل به روشنی مدّعا را اثبات کند. مثلاً اگر کسی مدّعی دانش پزشکی است نمی تواند دلیل اثبات ادّعایش را ترسیم تابلوهای نقّاشی زیبا و بدیع قرار دهد. حال با توجّه به این مطلب آیا می توان گفت تحدّی در فصاحت و بلاغت دلیل ادّعای نبوّت است؟ فردی آمده و می گوید من از جانب خدا آمدهام و شریعتی آوردهام که تا پایان عمر جهان پایدار خواهد ماند، آنگاه از او خواسته شود برای ادّعای خود دلیلی اقامه کند و او به این کمال خود اشاره نماید که می تواند در حوزه یک زبان خاص فصیح و بلیغ سخن گوید. آیا میان آن ادّعای بزرگ و مهم و این دلیل ارتباط و هماهنگی به چشم می خورد؟! مسلّم است که خیر.

3. آیا انحصار تحدّی قرآن به فصاحت و بلاغت و تکیه تامّ و تمام به رواج ادبیات و فنّ خطابه و کلام در عصر ظهور اسلام و هماوردی قرآن با آن ادبیّات - که گاهی به لحاظ مفاهیم چنان بیارزش و پوچ بود که تا پایینترین درجه ممکن سقوط می نمود - نوعی کوچک نمودن قرآن و توهین به شأن آورندهاش نیست؟! بیقین اگر ما کلام الهی پیامبر را در میدانی ارائه کنیم که هماوردش مانند امرؤالقیس و معلّقات سبع باشد، در حقّ پیامبر صلی الله علیه و آله و سلّم جفا نمودهایم؛ هرچند که برتری قرآن را در این رویارویی قبول داشته باشیم.

4. اینک با چشم پوشی از سه مطلب پیش - که هر یک در جای خود صحیح و غیرقابل خدشه است - می گوییم: بر فرض که چنین باشد، زیباییهای قرآن حدّاکثر می تواند برای عرب زبانها، آن هم اعراب آگاه به ادبیّات عرب و فرهنگ جاری زمانه، قابل لمس باشد. امّا قرآنی که دعوتش جهانی است و خود را فراتر از مکان و زمان معرّفی می کند، چگونه می تواند با این سلاح به میدان کارزار علمی آمده و صحّت و سندیّت خود را مبرهن سازدّ! برای غیر عرب و نیز برای عرب غیرآگاه به ادبّیات جاری عرب، فصاحت و بلاغت و لطائف و ظرائف کلام عرب ملموس نیست تا بتوان با آن در چنان میدان وسیعی درستی ادّعای پیامبر را اثبات کرد :