مبانی نظری نبوت و امامت صفحه 105

1- در رابطه با عدم عصمت ابابکر داریم که او گفت: «اَقیلونی فَلَسْتُ بِخَیْرِکُمْ وَ عَلیٌّ فیکُمْ» رهایم کنید که من بهتر از شما نیستم در حالی که علی در بین شما است. «شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید». یا عمر گفت: «اِنَّ بَیْعَهَ ابی بکرٍ فَلْتَهً فَقَدْ کانَتْ کَذلِکَ غیرَ اَنَّ اللهَ وَقی شَرَّها» بیعت با ابابکر یک اشتباه بود، خدا ما را از شرّ آن در امان دارد.(تاریخ طبری، ج 2، ص 442)

2- سوره ی مائده، آیه ی 55.

مستحب هم نیست. ثالثاً: کلمه ی «اِنَّما» حصر است، یعنی «فقط». پس معنی آیه چنین می شود که در همان راستای ولایت خاص خداوند و رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم،آن فردی هم که در رکوع زکات داد، « ولیّ » مسلمین است و فقط همین ها ولیّ مسلمین اند .

سؤال: آیا نباید امیرالمؤمنین علیه السلام در نماز محو حق می بودند و توجهی به سائل نمی کردند؟ و یا لااقل اگر خدا می خواست ولایت ایشان را به مردم اطلاع دهد، در رابطه با آن وقتی که در حال نماز، تیر را از پایشان درآوردند و ایشان متوجه نشدند، این کار را می کرد؟

جواب: این مقام که در عین حضور قلب با حق، هیچ چیز از ایشان پنهان نیست، فوق مقامی است که فقط ناظر به حق است. این مقام «صَحْو» یا بقاء بالله و هوشیاریِ بعد از «مَحْو» است. یعنی آنچنان غرق حق اند که با چشم حق ناظر بر خلق اند، و لذا این مقام بالاتر از مقام «محو» یا فناء فی الله است. این مقام بقاء بعد از فنا است که در روایات ما تحت عنوان قرب نوافل مشهور است که خداوند می فرماید وقتی بنده ی من از طریق نوافل به من نزدیک شد من چشم او می شوم و از طریق من می بیند و من گوش او می شوم و از طریق من می شنود.(1) و حضرت در این مقام قرار داشتند.

سؤال: چرا خداوند در آیه ی مورد بحث فرمود: «اَلَّذینَ یُقیمُونَ الصَّلوه» یعنی به صیغه ی جمع آورد. اگر منظور فقط امیرالمؤمنین علیه السلام بود باید به صیغه ی «مفرد» می آورد؟