مبانی نظری نبوت و امامت صفحه 168

1- قطب الدین راوندی، الخرائج و الجرائح، ج 1، ص 459.

از آن جایی که امامان واسطه ی فیض الهی هستند، بدون اتصال به انسان های کامل و ارادت به آن ها به کمال انسانی خود دست نمی یابیم، تنها انسان کامل است که انسانیت هرکس را می پروراند، همچنان که غذای طبیعی، جسمانیت انسان را رشد می دهد. هر کس باید بُعد انسانی خود را به انسان کامل متصل نماید تا از انسانیت او بهره مند شود. در همین رابطه در حین اذن دخول به حرم شریف آن بزرگواران، به حضرت حق اظهار می داریم: «وَاِنّی اَعْلَمُ اَنَّ رَسُولَکَ وَ خُلَفائَک علیهم السلام اَحْیاءٌ عِنْدَکَ یُرْزَقُون وَ یَرَوْنَ مَقامِی وَ یَسْمَعُونَ کَلامِی وَ یَرُدوُنَ سَلامِی»(1) من می دانم خلفای تو، در نزد تو زنده اند و از حقایق غیبی رزق می گیرند و مقام و موقعیت مرا می بینند و کلامم را می شنوند و سلامم را پاسخ می دهند.

خداوند در رابطه با توجه باطنی امامان بر جان انسان ها می فرماید: «وَ کَذالِکَ جَعَلْناکُمْ اُمَّهً وَسَطاً لِتَکُونُوا شُهَداءَ عَلَی النّاسِ وَ یَکُونَ الرَّسُولُ عَلَیْکُمْ شَهیداً»(2) و این چنین شما را امت وسط قرار دادیم تا گواه برمردم باشید، همچنان که رسول خدا گواه برشماست.

با دقت در آیه ی فوق متوجه می شویم مخاطب آیه باید انسان های معتدلی باشند که از هر افراط و تفریطی به دوراند، زیرا می فرماید: شما را «امت وسط» قرار دادیم تا با این خصوصیات مراقب و ناظر بر مردم باشید و رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم هم ناظر بر شماست. معلوم است که این نظارت باید نظارت باطنی باشد که از شئون ولایت تکوینی است و مخاطب این آیه جز ائمه ی