خلاصه دروس عقاید: نبوت صفحه 36

وَ مَنَافِعِهِمْ وَ مَا بِهِ بَقَاؤُهُمْ وَ فِی تَرْکِهِ فَنَاؤُهُمْ.(1)

ما آنگاه که اثبات کردیم برای ما صانعی است برتر از ما و از همۀ خلق، و معلوم شد که صانع، حکیم و متعالی است و ممکن نیست خلق او را مشاهده کنند و او را لمس نمایند و با او رو در رو شوند و او با آنها رو در رو گردد و با آنان احتجاج کند و آنان نیز با او احتجاج کنند، پس ثابت می شود که او سفیرانی در میان خلق دارد که از سوی او به خلق و بندگانش تعبیر می کنند و آن ها را به مصالح و منافع و اسباب بقا و فنایشان، راهنمایی

می کنند.

6. اتمام حجّت

از آن جایی که عذاب و کیفر بدون بیان و اتمام حجّت ، عقلاً قبیح و ناپسند می باشد، چنین امری هرگز از خدای تعالی سر نخواهد زد. پس اگر خداوند متعال بخواهد بندگانش را عقاب نماید، نخست باید آنها را آگاه نموده و فرمان ها و دستورات خویش را به آنان برساند و بدین ترتیب حجّت را بر آنان تمام نماید. و خداوند عزّوجلّ این کار را با فرستادن پیامبرانش و اعطای عقل - که حجّت باطنی است به انجام می دهد. پس یکی از اهداف مهمّ بعثت پیامبران ، اتمام حجّت بر خلق است. خدای تعالی در قرآن کریم به این هدف از بعثت پیامبران تصریح نموده و می فرماید: