- مقدمه 1
- اشاره 5
- اشاره 6
- 1. تعریف نبی و رسول 7
- معنای نبوّت و رسالت 7
- 2. تفاوت نبی و رسول 8
- معرفت نبی و ایمان به او 10
- 3. تجزیه پذیری نبوّت 10
- 1. ایمان و اقرار به انبیا و رسل 10
- اشاره 14
- ضرورت وجود نبی و رسول 14
- 1. معنای وجوب ارسال رسل از نظر فلاسفه 15
- 2. معنای وجوب ارسال رسل از نظر متکلّمان 16
- 1. اشکال نظر فلاسفه 18
- اشکالات وجوب لطف برخدای تعالی 18
- اشاره 18
- 2. اشکال نظر متکلّمین 21
- اشاره 21
- اختلاف درجات پیامبران 23
- خودآزمایی 27
- 1. بیدارگری و بازخواست پیمان فطری 28
- اشاره 28
- 2. شناساندن طریق عبادت و بندگی 29
- 3. اثارۀ گنج های عقول 31
- 4. شناساندن حق از باطل 33
- 5. بیان مصالح و مفاسد 35
- 6. اتمام حجّت 36
- 7. بشارت و انذار 38
- 8. برقراری عدل و داد 39
- 9. تعلیم و تربیت 40
- 10. بقای عالم و یادآوری آیات و نعمت های الهی 44
- خودآزمایی 47
- اشاره 48
- 1. معنای لغوی و اصطلاحی عصمت 49
- الف) عصمت 49
- 3. مقدّمات عصمت 50
- 4. انواع عصمت 53
- 1. چگونگی عالم شدن پیامبران 55
- ب) علم 55
- 2. حدود علم پیامبران 56
- ج) سایر ویژگی ها 60
- 1. امامت و وجوب طاعت 60
- 2. پیامبران گواهان امّت ها 61
- 3. مردانی از جنس بشر 62
- 4. ابتلای پیامبران 63
- 5. صدق رؤیا 64
- 6. اخلاق خوب 65
- اشاره 65
- خودآزمایی 76
- اشاره 77
- 2. تعداد پیامبران 78
- پیامبران پیشین 78
- 1. منبع صحیح شناخت پیامبران پیشین 78
- 3. پیامبران اولوالعزم 79
- 4. سخن و زبان پیامبران 80
- پیامبر اسلام (صلّی الله علیه وآله) 82
- 1. زمان بعثت پیامبر اسلام (صلّی الله علیه وآله) 82
- 3. افضلیّت پیامبر اسلام (صلّی الله علیه وآله) بر پیامبران دیگر 83
- 2. جهانی بودن بعثت پیامبر اسلام (صلّی الله علیه وآله) 83
- 6. ختم نبوّت و جاودانگی شریعت 88
- خودآزمایی 90
- اشاره 91
- 3. روح الأمین و روح القدس 95
- 4. مصونیت وحی 96
- 5. انقطاع وحی 99
- شریعت 100
- 1. ماهیّت شریعت 100
- اشاره 100
- 6. ابعاد وحی 100
- 2. حدود قلمرو شریعت 101
- 3. حجّیّت و اعتبار شریعت 103
- خودآزمایی 104
- دارالولایه للنشر 109
از خطاها و لغزشها و لیز خوردن ها در امان است . خداوند او را به این امور اختصاص داده است تا حجّت او بر بندگانش و گواه او بر خلقش باشد.
ب) علم
1. چگونگی عالم شدن پیامبران
علوم پیامبران الهی تعلیمی و کسبی نیست، بلکه خداوند متعال علم را به آن بزرگواران الهام کرده و در قلب آنان قرار می دهد و یا به آنان تلقین می نماید. امام رضا (علیه السّلام) در این باره می فرمایند:
إنَّ العَبدَ إذَا اختارَهُ اللّه ُ عَزَّوجَلَّ لاِمورِ عِبادِهِ شَرَحَ لِذلِکَ صَدرَهُ ، وأودَعَ قَلبَهُ یَنابیعَ الحِکمَهِ ، وألهَمَهُ العِلمَ إلهامًا ، فَلَم یَعیَ بَعدَهُ بِجَوابٍ ، ولا یَحیرُ فیهِ عَنِ الصَّوابِ .(1) همانا بنده آن گاه که خدا او را برای امور بندگانش برمی گزیند، سینۀ او را برای این امر فراخ می کند و در قلب او چشمه های حکمت را به ودیعه میگذارد و علم را به او الهام می کند، پس بعد از آن در هیچ جوابی فرو نمی ماند و از حق در تحیّر نمی شود.
علاوه بر این، پیامبران الهی علومی را هم از پیامبران پیش از خود به ارث می برند. امام باقر (علیه السّلام) دربارۀ این نحوه از انتقال علوم پیامبران می فرمایند:
1- کافی، ج 1، ص 202؛ معانی الأخبار، ص 101؛ بحارالأنوار، ج 25، ص 127.