خلاصه دروس عقاید: نبوت صفحه 61

همانا خداوند متعال ابراهیم را به بندگی قبول کرد پیش از آن که به او نبوّت عطا کند. و همانا خداوند او را نبوّت عطا کرد پیش از آن که رسالت به او دهد. و همانا خداوند او را رسالت عطا کرد پیش از آن که او را به خلیل بودن قبول کند. و خداوند او را به خلیل بودن قبول کرد پیش از آن که او را به امامت نایل کند. پس آنگاه که همۀ این امور را برای او جمع کرد، فرمود: «من تو را برای

مردم امام قرار دادم».

دربارۀ این مقام، در بخش «امامت» مباحث مفصّل تری را

ارائه خواهیم کرد.

2. پیامبران گواهان امّت ها

یکی از ویژگی های مهمّ پیامبران الهی این است که خداوند متعال آنان را شاهد و گواه بر امّتشان قرار داده است و پیامبر گرامی اسلام (صلّی الله علیه وآله) را گواه بر همۀ آن ها. خدای تعالی می فرماید:

«وَیَوْمَ نَبْعَثُ فِی کُلِّ أُمَّهٍ شَهِیدًا عَلَیْهِمْ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَجِئْنَا بِکَ شَهِیدًا عَلَی هَؤُلَاءِ »(1)؛

و روزی که در هرامّتی گواهی بر آن ها از خودشان مبعوث

می کنیم و تو را بر آنان گواه می آوریم .

رسول خدا (صلّی الله علیه وآله) و نیز در این باره فرموده اند:

کَانَ إِذَا بَعَثَ نَبِیّاً جَعَلَهُ شَهِیداً عَلَی قَوْمِهِ.(2)