راه نجات صفحه 157

راه سوم برای دعوت: بازگشت همه ی مذاهب به یک اصل

قرآن کریم برای جلوگیری از پراکندگی و گروه گروه شدن مردم فرموده است: وَ إِنَّ هذِهِ أُمَّتُکُمْ أُمَّهً واحِدَهً وَ أَنَا رَبُّکُمْ فَاتَّقُونِ * فَتَقَطَّعُوا أَمْرَهُمْ بَیْنَهُمْ زُبُراً کُلُّ حِزْبٍ بِما لَدَیْهِمْ فَرِحُونَ *؛ (1) و این امّت شماست امّتی یگانه و من پروردگار شمایم، پس از من پروا کنید پس کار خود را میان خویش پاره پاره کردند، هر گروهی به آنچه خود دارد شادمان است.

آنچه تاکنون برای دین یگانه ای که در آن اختلاف کردند گفته شد و بیان گردید که مردم از آن دین یگانه، دین های فراوانی ساختند و یهود برای خود، دینی ویژه ی خود و نصاری برای خود، دینی مختص به خود قرار دادند و یهود کتاب خود را تورات و عهد قدیم و مسیحیان کتاب خود را انجیل و عهد جدید نامیدند، و مسلمانان کتاب خود را قرآن نامیدند، امّا در عین حال به هر کتابی که از نزد خدا فروفرستاده شده، اقرار دارند، همان مطالب برای مذاهبی که از همان ادیان شاخه شاخه شده اند گفته خواهد شد. زیرا فرض شده که ضابطه و قانون کلّی در هر چیزی یکی است، پس همان گونه که خداوند متعال یکتا و یگانه است و برای او شریکی نیست، دین و مذهب نیز که خداوند آن را برای بندگانش برگزیده یکی است و چیزی نیست که پراکنده شود و شاخه شاخه گردد.

انسانی که برای خود، غیر از اسلام ادیان دیگری را اختراع کرد، همان او، برای خودش مذاهبی درست کرده است که با هوای نفسانی اش و آنچه که اشتهای نفسانی اش بخواهد، مطابقت می کند. حتّی اگر سازندگان این مذاهب، در اطراف هرکدام از آن مذاهب، هاله ای از قداست آویزان کنند و گاهی آن را مدارس فقهی نام نهند و گاهی دیگر اسم آن را اجتهاد ضروری برای شناخت و فهم قرآن و