اهل بیت علیهم السلام در تفاسیر اهل سنت جلد 2 صفحه 284

ای آدم، هرگاه حادثه ناگواری برایت پیش آید به آنها توسل بجوی و ایشان را نزد من شفیع کن، و من به نفس خود قسم خورده ام که امیدواران را ناامید نکنم و کسانی که آنها را شفیع نموده اند رد نکنم (این قضیه زمانی بود که از آدم گناه ترک اولی صادر شده بود) پس خداوند عز و جل را خواند و توبه اش قبول گردید و آمرزیده و بخشیده شد.

اهمیت امامت و ولایت در کلام اهل بیت علیهم السلام

اهل بیت علیهم السلام به عنوان حاملان و وارثان قرآن، آگاه ترین افراد به تفسیر قرآن هستند. عترت به همراه قرآن چون روحی واحدند، یکی قرآن صامت است و دیگری قرآن ناطق، لذا رسول خدا صلی الله علیه و آله همیشه به همراهی این دو ثقل تأکید می نمودند و به مردم می فهماندند که اعراض از قرآن یا عترت، دوری جستن از دیگری است و تمسک به هر کدام، جز از رهگذر تمسک به دیگری میسر نیست. بنابراین جدایی ناپذیری این دو از هم، حقیقتی است که رسول خدا صلی الله علیه و آله بارها و بارها از جمله در حدیث ثقلین بدان اشاره نمودند.

از سوی دیگر آیات بسیاری نیز در قرآن به مقام شامخ و والای عترت اشاره دارد. از همین رو اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام از هر فرصتی استفاده نموده، این گونه آیات را به مردم معرفی می نمودند. با تأمل در روایات تفسیری اهل سنت به نمونه هایی از این قبیل برخورد می کنیم که در این بخش به ذکر برخی از آنها خواهیم پرداخت.

1. ذیل آیه (وَ إِنَّ الَّذِینَ لا یُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَهِ عَنِ الصِّراطِ لَناکِبُونَ) ؛ (1)«کسانی که به آخرت ایمان ندارند، از صراط به زمین می افتند. (عبور نمی کنند)». این احادیث نقل شده است:

الف) عن الاصبغ بن نباته عن علی علیه السلام فی قول الله تعالی (وَ إِنَّ الَّذِینَ لا یُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَهِ عَنِ الصِّراطِ لَناکِبُونَ) قال: عن ولایتناه.

ب) فرات بن ابراهیم قال: حدثنی عبید بن کثیر (عن) احمد بن صالح [صبیح «خ»] (عن) الحسین بن علوان، عن سعد، عن الأصبغ، عن علی فی قوله تعالی: (وَ إِنَّ الَّذِینَ لا یُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَهِ عَنِ الصِّراطِ لَناکِبُونَ) قال: عن ولایته(2).