اهل بیت علیهم السلام در تفاسیر اهل سنت جلد 2 صفحه 494

برای شماست؟ مرا بپرستید! این است راه راست، و شیطان گروه زیادی از شما را (بر اثر نافرمانی با خدا) گمراه کرده است، چرا فکر نمی کنید!»

با ضمیمه کردن مفاد هر سه آیه، می توان عصمت پیامبران را از گناه، نتیجه گرفت، زیرا:

آیه نخست به حکم مفاد جمله: (أُولئِکَ الَّذِینَ هَدَی اللّهُ)1 می رساند که پیامبران، هدایت یافتگانی هستند که باید از آنان پیروی نمود.

آیه دوم به حکم مفاد جمله: (وَ مَنْ یَهْدِ اللّهُ فَما لَهُ مِنْ مُضِلٍّ)2 می رساند افرادی که در پوشش هدایت الهی قرار گیرند، هرگز مضل و گمراه کننده نیستند و اضلال و گمراهی به آنان راه ندارد.

آیه سوم به حکم جمله (وَ لَقَدْ أَضَلَّ مِنْکُمْ جِبِلاًّ کَثِیراً) (1) می رساند هر فردی به هر مقداری که خدا را نافرمانی می کند، از راه راست منحرف و گمراه می شود، بنابراین ضلالت و گمراهی با گناه و نافرمانی توأم و همراه است و هر فردی که خدا را نافرمانی کند، گمراه نیز می باشد.

با توجه به این سه مضمون، به روشنی می توان عصمت پیامبران را از آیات یاد شده استنباط کرد؛ زیرا هرگاه خلاف و نافرمانی نوعی ضلالت و گمراهی باشد و از طرف دیگر، پیامبران، هدایت یافتگانی هستند که ضلالت به آنها راه ندارد، در این صورت نتیجه می گیریم که خلاف و نافرمانی در زندگی آنان راه ندارد و آنها پیراسته از گناه و خلاف می باشند. اگر بخواهیم این مطلب را به شکل منطقی در بیاوریم باید چنین بگوییم:

«هر نوع معصیت و گناه، ضلالت و گمراهی است» و «ضلالت و گمراهی به ساحت پیامبران راه ندارد» پس در نتیجه «معصیت و گناه به ساحت پیامبران راه ندارد».

گواه دوم از قرآن

قرآن به افرادی که خدا و پیامبر او را اطاعت می کنند، نوید می دهد که آنان با افرادی که