اهل بیت علیهم السلام در تفاسیر اهل سنت جلد 2 صفحه 495

مورد انعام خدا قرار می گیرند، همراه خواهند بود و این گروه عبارتند از: پیامبران، صدیقان، شهیدان (گواهان بر اعمال) و صالحان.

چنانکه می فرماید:

(وَ مَنْ یُطِعِ اللّهَ وَ الرَّسُولَ فَأُولئِکَ مَعَ الَّذِینَ أَنْعَمَ اللّهُ عَلَیْهِمْ مِنَ النَّبِیِّینَ وَ الصِّدِّیقِینَ وَ الشُّهَداءِ وَ الصّالِحِینَ وَ حَسُنَ أُولئِکَ رَفِیقاً)؛1

«کسانی که خدا و پیامبر او را اطاعت می کنند، آنان با کسانی خواهند بود که مورد انعام خدا قرار گرفته اند، و آنان عبارتند از: پیامبران، صدیقان، شهیدان و صالحان، چه نیکو مصاحبانی هستند!»

بنابراین «انبیای الهی» جزو کسانی هستند که مورد انعام الهی قرار گرفته اند. از طرف دیگر در سوره حمد یادآور می شود که این گروه مورد انعام، نه مورد خشم خدا هستند و نه ضال و گمراه اند چنانکه می فرماید:

(صِراطَ الَّذِینَ أَنْعَمْتَ عَلَیْهِمْ غَیْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَیْهِمْ وَ لاَ الضّالِّینَ)؛

«راه کسانی که به آنان نعمت بخشیدی، نه راه کسانی که مورد خشم الهی هستند و نه راه گمراهان».

از ضمیمه این دو آیه به روشنی به دست می آید که پیامبران از مصادیق (غَیْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَیْهِمْ وَ لاَ الضّالِّینَ) هستند. و با توجه به اینکه هر نوع معصیت و نافرمانی خدا، نوعی ضلالت و گمراهی است، می توان قاطعانه گفت از آنجا که پیامبران ضالّ و گمراه نیستند، طبعاً عاصی و خلاف کار نیز نخواهند بود و نتیجه آن، چیزی جز «عصمت و پیراستگی از گناه» نیست.

گواه سوم از قرآن

قرآن در آیه ای، پیامبران را با اوصافی مانند «هدایت» و «اجتبینا» یاد می کند و می فرماید:

(أُولئِکَ الَّذِینَ أَنْعَمَ اللّهُ عَلَیْهِمْ مِنَ النَّبِیِّینَ مِنْ ذُرِّیَّهِ آدَمَ وَ مِمَّنْ حَمَلْنا مَعَ نُوحٍ وَ مِنْ ذُرِّیَّهِ