اهل بیت علیهم السلام در تفاسیر اهل سنت جلد 3 صفحه 430

6. آیه عهد

اشاره

وَ إِذِ ابْتَلی إِبْراهِیمَ رَبُّهُ بِکَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّی جاعِلُکَ لِلنّاسِ إِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّیَّتِی قالَ لا یَنالُ عَهْدِی الظّالِمِینَ ؛(1)

«و چون پروردگار ابراهیم را با کلماتی بیاموزد، و وی آن همه رابه انجام رسانید] خدا به او [فرمود: من تو را امام مردم قرار دادم.] ابراهیم [پرسید: از دودمانم] چطور [؟ فرمود: پیمان به ظالمان نمی رسد».

عصمت، شرط امامت

در آیه عهد، گزارشی از مقام والای حضرت ابراهیم علیه السلام ارائه شده است. حضرت ابراهیم علیه السلام درجایگاه های مختلفی از آزمایش های الهی سربلند بیرون آمد. لفظ «کلمات» در آیه مذکور همان جایگاه های آزمایش ابراهیم علیه السلام درمقام بندگی حق تعالی است.

پس از این آزمایش ها، خداوند متعال آن حضرت را به مقام امامت مفتخرکرد و به ابراهیم علیه السلام فرمود:

«اکنون که از عهده این آزمایش ها به خوبی برآمدی، شایستگی پیدا کردی که تو را به مقام امامت مردم منصوب کنم».

ابراهیم علیه السلام پیشوای همه مردم، چه در زمان خودش و چه در آینده، است و حتی به پیغمبر اسلام صلی الله علیه وآله وسلم دستور داده شد:

اِتَّبِعْ مِلَّهَ إِبْراهِیمَ 2 ؛ «از آیین ابراهیم حق گرای پیروی کن».

پس از آنکه پروردگار متعال، امامت عام را به حضرت ابراهیم عنایت کرد، آن حضرت از خداوند پرسید: «آیا این افتخار در دودمانم نیز باقی می ماند؟» در واقع، هر پدری دوست دارد اگر کمالی کسب کرد، فرزندانش نیز آن کمال را به دست بیاورند؛ مانند یک دانشمند که آرزو می کند فرزندانش دانشمند شوند. این خواسته مشروع در همه انسان ها به ویژه انسان های