اهل بیت علیهم السلام در تفاسیر اهل سنت جلد 3 صفحه 442

3. علامه ابن منظور گفته است:

«الرجس: القذر. و قد یعبربه عن الحرام و الفعل القبیح و العذاب و اللعنه والفکر؛ رجس پلیدی است و گاهی از حرام و کار قبیح و عذاب و لعنت و کفر به رجس تعبیر می گردد».(1)

4. فیروزآبادی می گوید:

«الرجس: القذر و کل ما استقذر من العمل، و العمل المودی الی العذاب، والشک و العقاب و الغضب؛ رجس پلیدی و هر عمل بد و آلوده و هر کاری است که به عذاب و شک و جزای بد و خشم منتهی شود».(2)

5. جوهری نوشته است:

«الرجس: القذر، و قال الفراء فی قوله تعالی: وَ یَجْعَلُ الرِّجْسَ عَلَی الَّذِینَ لا یَعْقِلُونَ انه العقاب و الغضب».(3)

6. عبدالقادر رازی نیز در مختار الصحاح، بدون اندک تغییری همین معنی را برای رجس ذکر کرده است.(4)

7. فیومی گفته است:

«الرجس، النتن، و الرجس: القذر. قال الفارابی: و کل شی ء یستقذر فهو رجس. وقال النقاش: الرجس: النجس. وقال فی البارع و ربما قالوا: الرجاسه و النجاسه، ای جعلوهما بمعنی».(5)

روایات تعداد ائمه

در گروهی از روایات، تعداد ائمه و خلفا و زمامداران بعد از آن حضرت تعیین شده، ولی

1- (1) . لسان العرب، ماده «رجس»، ج 1، ص 1128، (چ یوسف خیاط و ندیم مرعشلی).
2- (2) . القاموس المحیط، ماده «رجس»، ج 2، ص 227.
3- (3) . الصحاح، ماده «رجس»، ج 2، ص 930، تحقیق احمد عبدالغفور عطار.
4- (4) . مختار الصحاح، ص 234. برای مطالعه بیشتر ر. ک: فصل اول و نیز نقش ائمه در احیاء دین، علامه عسکری. ج 2، ص 230 به بعد.
5- (5) . المصباح المنیر، ج 1، ص 266.