دلایل عصمت امام از دیدگاه عقل و نقل صفحه 141

تبیین امام، آموزه ای باشد برای هشام تا با آن پاسخ پرسشگران را بدهد همان‌گونه که پاسخ حسین أشقر را داد.

روایت دوم

محمد بن ابی‌عمیر می گوید:

در مدتی که همدم هشام بن حکم بودم سخنی سودمندتر از این سخن نشنیدم که درباره عصمت امام گفت. روزی از او پرسیدم: «آیا امام معصوم است؟» گفت: «بلی» . گفتم: «حقیقت چیست؟ با چه چیزی می‌توان عصمت را شناخت؟» پاسخ داد: «منشأ تمامی گناهان چهار چیز است و منشأ پنجمی ندارد: حرص، حسد، خشم و خواهش‌های نفسانی که هیچ‌یک از اینها در امام وجود ندارد. شایسته نیست که امام بر مال دنیا حریص باشد؛ زیرا منشأ حرص تهیدستی است و حال آنکه همه عالم در اختیار اوست و او خزانه‌دار مسلمانان است. پس به چه دلیل حرص بورزد؟ امام حسود نیست؛ زیرا انسان به کسی حسادت می‌کند که مقامی بالاتر از او داشته باشد و مقامی بالاتر از امامت نیست. پس چگونه به کسانی که پایین‌تر از اویند، حسادت کند؟ سزاوار نیست که امام برای امور دنیوی خشمگین شود، مگر اینکه خشمش برای خداوند باشد؛ چون خداوند او را موظف کرده است که حدود او را اجرا کند و نکوهش هیچ ملامتگری، او را از انجام دادن وظیفه‌اش باز ندارد و بر خلاف دستورهای دینی با کسی مهربانی نکند تا حدود الهی را اجرا کند. شایسته نیست که

امام از هوای نفس خویش پیروی کند و دنیا را بر آخرت ترجیح دهد؛ زیرا خداوند دوستی آخرت را در دل او قرار داده است، همان‌طوری که