دلایل عصمت امام از دیدگاه عقل و نقل صفحه 32

و [یاد کنید] هنگامی که پروردگار ابراهیم، او را با دستورهایی آزمود. و او به‌طور کامل از عهده آنها برآمد. خداوند به او فرمود: «من تو را امام و پیشوای مردم قرار دادم» . ابراهیم گفت: «از دودمان من [نیز امامانی قرار بده]» خداوند فرمود: «پیمان من، به ستمکاران نمی‌رسد [مگر آنان که شایسته‌اند]» .

این آیه به روشنی به تعیین امام از سوی خداوند دلالت دارد؛ زیرا:

اولاً: واگذاری مقام امامت به ابراهیم (ع) ، از سوی خدا بوده است، نه مردم زمان او.

ثانیاً: امامت، عهد و پیمان الهی نامیده شده است، نه عهد و پیمان مردمی. پس تعیین آن نیز برای کسی ثابت است که طرف این عهد است.

ثالثاً: ظلم، اعمّ از ظلم به خداوند، ظلم به خویشتن و ظلم به دیگران، مانعی برای رسیدن به مقام امامت است و کسی جز خداوند نمی‌تواند از این مسئله آگاه باشد.(1)

امامت، خواستار ویژگی هایی خاص

وقتی امامت، استمرار وظایف نبوت و در همان راستا باشد، باید شخصی نیز که پرچم‌دار آن است، ویژگی های لازم را برای استمرار آن وظایف داشته باشد؛ چنان‌که پیامبر (ص) آن ویژگی ها را داشت. ویژگی های آن حضرت به جایگاه حقوقی ایشان مربوط می شد و ازاین‌رو، کسی که می خواهد در این جایگاه قرار گیرد، باید آن شرایط را دارا باشد؛ اموری

مانند علم، عصمت و. . . .

1- درباره این آیه در ادلّه نقلی اثبات عصمت، سخن خواهیم گفت.