چه بود؟ امام رضا(ع) فرمودند: در روزگار داوود، چون شوهر زنی می مرد یا کشته می شد دیگر ازدواج نمی کرد و نخستین کسی که خدای عزّوجل برای او مباح کرد که پس از قتل شوهر زنی، وی را تزویج کند، داوود(ع) بود و این امر بر اوریا سخت و ناگوار آمد.
و امّا پیامبرش محمّد(ع) و کلام خداوند عزّوجل در مورد ایشان: *وَ تُخْفی فی نَفْسِکَ مَا اللَّهُ مُبْدیهِ وَ تَخْشَی النّاسَ وَ اللَّهُ أَحَقُّ أَنْ تَخْشاهُ در دل نهان کنی آنچه را که الله آشکار می سازد و از مردم می ترسی و الله سزاوارتر است که از او بترسی*، بدان جهت است که خدای عزّوجل پیامبرش(ع) را از نام زنان ایشان در دنیا و آخرت و اینکه آنان امّ المؤمنین هستند، آگاه کرد. یکی از کسانی که برای ایشان نام برد، زینب دختر جحش بود که آن زمان، زن زید بن حارثه بود. از این رو پیغمبر(ع) نام او را در دل خود پنهان کرد و به او (زید) نگفت، مبادا منافقین طعن زنند که زن شخص دیگری را در زن های خود نام می برد و امّ المؤمنین می شمرد و از بدگویی منافقین بیم کرد. خدای عزّوجل فرمود: *وَ اللَّهُ أَحَقُّ أَنْ تَخْشاهُ و خداوند سزاوارتر است که در درونت از او بترسی* و همانا خدای عزّوجل متصدّی تزویج احدی از خلق خود نگردید مگر تزویج حواء به آدم و زینب به رسول خدا(ع) و فاطمه به علی(ع). (راوی گوید:) علیّ بن الجهم گریست و گفت: ای فرزند رسول خدا! من به درگاه خدای عزّوجل توبه کارم از آنکه درباره رسولان الله چیزی را جز آنچه شما یادآور شُدید، بگویم.
در ادامه ی پاسخ، خلاصه سخن شیخ طبرسی6 را می آوریم که چنین است: معصیت هم در مقابل واجب گفته می شود و هم در مخالفت امر مستحب.