پرسشها و پاسخها: در موضوعات جبر، عصمت پیامبران، علم و عصمت اهل بیت علیهم السلام صفحه 108

صفحه 108

حضرت نوح: *قالَ یا نُوحُ إِنَّهُ لَیْسَ مِنْ أَهْلِکَ إِنَّهُ عَمَلٌ غَیْرُ صالِحٍ فَلا تَسْئَلْنِ ما لَیْسَ لَکَ بِهِ عِلْمٌ إِنّی أَعِظُکَ أَنْ تَکُونَ مِنَ الْجاهِلینَ*.(1) (نوح صبر نکرد و اعتراض کرد).

پاسخ

در این آیه جواب نوح و نقض استدلال او آمده است. منظور خداوند از *أَهْلِکَ* در آیه، اهلی است که شایسته و نیکوکار باشد و چون پسر حضرت نوح یک پارچه عمل ناصالح بود، پس در زمره ی اهلی که برای آنها وعده نجات داده شد، نبود. جمله *إِنَّهُ عَمَلٌ غَیْرُ صالِحٍ* نشان می دهد که مراد از *أَهْلِکَ*، اهلِ صالح و نیکوکار است و پسر نوح به دلیل نداشتن این قید و وصف، از اهل بودن خارج شده است.

ناگفته نماند که استدلال حضرت نوح(ع) این بود: «خدایا پسرم از اهل من است، وعده ی تو در نجات دادن اهل من حق است». دیگر از خداوند درخواست نکرد که باید پسرم نجات یابد و زنده شود و چیزی را که نمی دانست از الله نخواست. بنابراین لازمه ی جمله ی *فَلا تَسْئَلْنِ ما لَیْسَ لَکَ بِهِ عِلْمٌ* این نیست که نوح چیزی را که بدان آگاه نبوده، از الله تعالی درخواست کرد، بلکه نهی به طور مطلق و بدین معناست که چنین چیزی نخواهد.

همچنین لازمه ی جمله *إِنّی أَعِظُکَ أَنْ تَکُونَ مِنَ الْجاهِلینَ* آن نیست که آن حضرت در زمره ی جاهلین داخل شود. این در صورتی بود که نجات پسرش را از


1- (١١) سوره هود(ع): آیه ٤٧.
کتابخانه بالقرآن کتابخانه بالقرآن
نرم افزار موبایل کتابخانه

دسترسی آسان به کلیه کتاب ها با قابلیت هایی نظیر کتابخانه شخصی و برنامه ریزی مطالعه کتاب

دانلود نرم افزار کتابخانه