باشد یا از غیر خودش، نه از خداوند.
علّت جواز همه اینها که گفتیم، این است که اینها عباداتی است مشترک میان پیامبر وامتش - ای برادر -(1) چنان که نماز بر حسب علّتی که از آن مرد صدوق نقل کردی، عبادتی مشترک است. و نیز برای این است که به مردم اعلام شود که پیامبر نیز مخلوق است، نه قدیم و معبود، و هم حجّتی در مقابل اهل غلوّ باشد که او را پروردگار ندانند، همچنین سبب آموزش احکام سهو، در تمام مسائل دینی مثل احکام سهو در نماز به مردم باشد.
این گونه کارهای خلاف را هیچ مسلمان و نه اهل غلوّ ونه موحّدی روا نمی دارد و بر فرض این که روا دارد، هیچ ملحدی اینها را بر مقام نبوّت جایز نمی داند، امّا همه اینها بنا بر قول کسی که حکایت کردی از او آنچه حکایت کردی، در آن جا لازم آید که به سهو النّبی فتوا داده و علّتش را هم ذکر کرده است و تمام اینها بر ناتوانی عقل و بدی اختیار و تباهی اندیشه او دلالت دارد.
آری، به قول او هر کس پیامبر را از سهو منزّه بدارد، باید اهل غلوّ و از حدّ اعتدال بیرون باشد، و هر کس به چنین عقیده ای قایل باشد، خزیان او همین بس است.
فصل 9
عجیب است، که قایل به سهو می گوید: سهو پیامبر صلی الله علیه و آله از جانب خداست و سهو غیر او از سوی شیطان است، بدون این که هیچ علمی