مسئله وحی و پاسخ به شبهات آن صفحه 158

در آیه دیگر با صراحت هرگونه دخالت شیطان در پیام های الهی و وحی را مردود می داند و می فرماید:

(وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِکَ مِنْ رَسُولٍ وَ لا نَبِیٍّ إِلاّ إِذا تَمَنّی أَلْقَی الشَّیْطانُ فِی أُمْنِیَّتِهِ فَیَنْسَخُ اللّهُ ما یُلْقِی الشَّیْطانُ ثُمَّ یُحْکِمُ اللّهُ آیاتِهِ...)؛ 1 و پیش از تو هیچ فرستاده و پیامبری نفرستادیم؛ مگر آن که چون [آیات را] بر می خواند و آرزوی گرویدن مردم می کرد، شیطان در خواندن یا آرزوی او اخلال می کرد؛ پس خداوند آن چه را شیطان بیفکند از بین می برد و آن گاه آیات خویش را استوار می کند.

تمنی چه به معنای آرزوی قلبی باشد یا تلاوت، (1) اگر پیامبر آرزوی ایمان آوردن مردم کند یا آیاتی را تلاوت کند و شیطان بخواهد در تلاوت او چیزی القا کند (مانند این که مردم هنگام تلاوت آیات صوت و سفیر و سر و صدا کنند) خداوند آن را از بین می برد و اگر پیامبر آرزوی قلبی به چیزی داشته باشد، مثل این که دینش پیروز شود و مردم به دین او ایمان بیاورند و شیطان در درون مردم القای وسوسه کند که به طرف چنین پیامبری نروید و نیز ظالمان و مفسدان علیه آن پیامبر کاری کنند تا آیات الهی یا دین را تضعیف کنند و از بین ببرند، خداوند آن وسوسه و فساد و کید را باطل می کند و آیات خودش را در جامعه مستحکم می کند.

ب) روایات

در روایات فراوانی نیز به این مطلب اشاره شده است، زراره گوید:

به امام صادق (علیه السلام) گفتم: کیف لم یخف رسول الله (صلی الله علیه و آله) فیما یأتیه من قبل الله أن یکون ذلک ممّا ینزغ به الشیطان؟ قال فقال: «انّ الله اذا اتّخذ عبداً رسولاً أنزل علیه السکینه والوقار فکان یأتیه من قبل الله-عزّ و جلّ-مثل الذی یراه بعینه»؛ (2)