مسئله وحی و پاسخ به شبهات آن صفحه 194

«اعجاز بیانی، اعجاز تشریعی، اعجاز در اخبار غیبی، اعجاز علمی و اعجاز در معارف».

یکی از مهم ترین وجوه اعجاز که مفسران بر آن هم نظرند اعجاز در فصاحت و بلاغت و الفاظ و تنظیم عبارات است؛ یعنی همان ترکیب و قالب هایی که گوینده برای ادای مقصود خویش به کار می برد؛ بنابراین مفاد آیات تحدی این است که اگر تردید دارید که این الفاظ و عبارات و ترکیب و قالب ها از سوی خداوند است، در مقام معارضه و اثبات ادعای خود الفاظ و عبارات دیگری شبیه همین ها بیاورید؛ اما آنها از آوردن مانند آن ناتوان مانده اند و همین بزرگ ترین دلیل است که الفاظ و عبارات از سوی خداوند متعال نازل شده است و ساخته و پرداخته فکر و اندیشه هیچ بشری حتی رسول خدا (صلی الله علیه و آله) نیز نیست. (1)

از همان صدر اسلام افرادی مانند عبداللّه بن مقفع، متنّبی (احمد بن حسین)، مسیلمه کذاب، ابوالعلاء معرّی و آن چه که به تازگی در شبکه های اینترنت به طرفداری از مسیحیت ساخته اند و قصد معارضه با قرآن داشته اند هیچ کدام نتوانسته اند با قرآن معارضه کنند؛ بلکه با آوردن جملاتی مبتذل و مسخره، خود را رسوا نموده و نه تنها آسیبی به قرآن نرساندند؛ بلکه برتری قرآن و اعجاز آن را بیش از پیش به اثبات رسانده اند.

ب) امّی بودن پیامبر (صلی الله علیه و آله)

از دلایلی که می تواند اثبات کند که قرآن کریم چه در ساختار لفظی و چه در محتوا از پیامبر اسلام نیست، بلکه از جانب خداوند متعال بر آن حضرت نازل شده «امّی» بودن پیامبر است.

یکی از نکات روشن زندگی پیامبر اسلام از نظر تاریخی و نقلی این است که