مسئله وحی و پاسخ به شبهات آن صفحه 197

علامه طباطبایی (ره) این آیه را که مربوط به پیامبر (صلی الله علیه و آله) است، برای اثبات وحیانیت نص و قرآن کریم می داند و می فرماید:

معنای آیه چنین است که پیش از نزول قرآن عادت نداشته ای کتابی را بخوانی یا بنویسی؛ چراکه خواندن و نوشتن را نمی دانستی و امّی بوده ای و اگر غیر این می بود، مخالفان تو که درصدد ابطال حق هستند، آن [قرآن] را بی تردید باطل اعلام می کردند؛ اما تو خواندن و نوشتن نمی دانستی و خود را بر این حالت حفظ کرده ای و عرب نیز تو را با این ویژگی می شناسند؛ چراکه با آنها معاشرت و رفت و آمد داشته ای. در این صورت است که دیگر تردیدی به خود راه نمی دهند که این قرآن (نازل شده)، از جانب خداوند متعال و کلام او است و بافته های خودت یا تلفیقی از کتاب های آسمانی گذشتگان و قصه های آنان و غیره نیست تا مبطلان و کفار در آن تردید داشته باشند و برای پذیرش آن عذری آورند. (1)

با توجه به این ویژگی پیامبر چگونه می توان باور کرد که شخصی درس نخوانده و استاد و مکتب ندیده با نیروی خودش کتابی بیاورد و همه جهان بشر را به مقابله دعوت کند و همگان از آوردن مثل آن عاجز شوند. آیا این دلیل نمی شود که نیروی تو از قدرت بی پایان پروردگار مدد می گیرد و این کتاب وحی آسمانی است که از ناحیه او بر تو القا شده است. (2)

ج) تفاوت سخنان پیامبر و قرآن

در مقایسه ای میان سخنان رسول خدا (صلی الله علیه و آله)، خطبه ها، کلمات قصار و بیانات آن حضرت با آیات قرآن درمی یابیم که میان این دو تفاوت کامل وجود دارد. آیات قرآن در اوج فصاحت و بلاغت به گونه ای است که هیچ تغییری را حتی