مسئله وحی و پاسخ به شبهات آن صفحه 209

این آیات با صراحت بیان می دارد که قرآن به صورت عربی نازل شده است و روشن است که عربی بودن, لباس لفظ است؛ نه معنا. توضیح این که: عربی بودن به دو مفهوم (1) آمده است:

-منظور زبان عربی و لهجه و لغات عرب باشد؛

-مقصود از عربی، بیان روشن و فصیح باشد.

اگرچه این دو معنا با هم تنافی ندارند، قریب به اتفاق ارباب لغت و مفسران (2) تعبیر به «عربی» را به معنای زبان و لغت عرب دانسته اند.

آیه شریفه و آیه دیگر که می فرماید: (وَ الْکِتابِ الْمُبِینِ* إِنّا جَعَلْناهُ قُرْآناً عَرَبِیًّا لَعَلَّکُمْ تَعْقِلُونَ ) 3 بیانگر این نکته است که این کتاب که مشتمل بر آیاتی است در مرحله نزول، به آن لباس عربی پوشاندیم و به آن آراستیم تا در خور تعقل تو و امت تو باشد و اگر در مرحله نزول وحی به قالب این الفاظ درنمی آمد یا اگر در می آمد و پوششی عربی نداشت، قوم تو به اسرار آیات آن پی نمی بردند و فقط از آنِ فهم تو می شد؛ چون وحی و تعلیمش به تو اختصاص داشت.

و این خود دلالت می کند بر این که الفاظ کتاب عزیز به سبب این که تنها و تنها وحی است و نیز به دلیل این که عربی است، توانسته اسرار آیات و حقایق و معارف الهی را ضبط و حفظ کند؛ به عبارت دیگر دو چیز در حفظ و ضبط آیات الهی دخالت دارد:

-وحی از مقوله لفظ است و اگر معانی الفاظ به تنهایی وحی می شد و الفاظ