مسئله وحی و پاسخ به شبهات آن صفحه 29

درباره مرجع ضمیر «هو» اگرچه اختلاف وجود دارد، از دیدگاه بیشتر مفسران، قرآن کریم است؛ چراکه این کتاب آسمانی معجزه الهی به شمار می رود و بهترین و بزرگ ترین خبرهای پیشینیان در آن آمده است. (1)

آیه سوم سوره تحریم از آیاتی است که در آن واژه نبأ مفهوم وحی را می رساند. توضیح این که پیامبر اسلام به یکی از همسران خود (حفصه) (2) مطلبی را در پرده گفت و خواست آن را فاش نسازد؛ اما او آن را نزد عایشه فاش نمود. خداوند متعال نیز پیامبرش را آگاه کرد. آن حضرت به همسرش (حفصه) گفت که تو اسرار را فاش ساخته ای. حفصه شگفت زده شد و گفت: «من انبأک هذا»؛ چه کسی به تو خبر داد؟ «قالَ: نَبَّأَنِیَ الْعَلِیمُ الْخَبِیرُ»؛ 3 گفت: خدای دانا و آگاه مرا با خبر ساخت.

روشن است که خداوند پیامبر خود را از طریق وحی آگاه نموده است و علت کاربرد واژه نبأ نیز همان مفهوم خبر بودن آن و ویژگی های خاص و نهفته در واژه نبأ است.

همچنین است آیه چهارم سوره قمر.

ه) ندا

بلندشدن و ظهور صدا را «ندا» گویند و بر صدای تنها نیز اطلاق شده است. (3)

1- (1) . المیزان، ج17، و مجمع البیان، ج8، ص376.
2- (2) . درباره شأن نزول آیات آغازین سوره تحریم همچنین این که کدام یک از همسران پیامبر در این جریان بوده اند روایات مختلفی وجود دارد؛ به تفاسیر روایی و بحث روایی المیزان، ج19 مراجعه شود.
3- (4) . مفردات، ماده «ندا»، ص796. برخی نیز مانند فیومی در المصباح المنیر و احمد بن فارس در مقائیس اللغه ندا را از باب «تجمع» می دانند؛ چراکه در ندا خطاب وجود دارد و لازمه خطاب نیز تجمع می باشد. ر. ک: التحقیق فی کلمات القرآن، ج12، ص70.