مسئله وحی و پاسخ به شبهات آن صفحه 32

و این نزول از مرتبه «عنداللهی» به مرتبه الفاظ است تا برای همه مردم فهم پذیر باشد.

ب) اتیان و ایتاء

«اَتی» آمدن با سهولت و آسانی را گویند و بدین جهت برای سیلاب آبریزان (ریزش آب از آسمان) از واژه «اََتی» استفاده می شود. واژه «اتی» و مشتقات آن در قرآن گسترده است که بسیاری از آن مربوط به اتیان قیامت و ساعت وآیات الهی و بیش از چهل مورد آن مربوط به نزول وحی و کتاب های آسمانی بر پیامبران الهی است و بیشترین مورد آن مربوط به اعطاء کتاب به حضرت موسی (علیه السلام) است.

اما آیات فراوانی (بیش از ده مورد) وجود دارد که درباره نزول وحی قرآنی است؛ از جمله آیاتی که تا حدودی مفهوم وحی را می رساند، آیه شریفه (وَ لَقَدْ آتَیْناکَ سَبْعاً مِنَ الْمَثانِی وَ الْقُرْآنَ الْعَظِیمَ ) 1 است.

در این آیه شریفه خداوند متعال خطاب به پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) می فرماید: «ما دو چیز به تو داده ایم: سبع المثانی و قرآن عظیم». روشن است که منظور از قرآن عظیم همین کتاب آسمانی است؛ اما مفسران درباره سبع المثانی اختلاف دارند: بیشتر مفسران معتقدند که منظور از آن سوره حمد است و روایات فراوانی نیز بر آن دلالت می کند. برخی نیز معتقدند که منظور از آن همه قرآن می باشد. (1)

در هر صورت آیه می گوید که خداوند به پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) قرآن را وحی نموده است تا چراغ راهنمای او و جهانیان باشد.

همچنین است آیه نود سوره مؤمنون: (بَلْ أَتَیْناهُمْ بِالْحَقِّ وَ إِنَّهُمْ لَکاذِبُونَ)؛ ما بر